از کاروان ورزشی ایران نفر اولی بودم که قرار بود وارد مسابقات شوم. در زمان قرعهکشی برایم فرق نمیکرد با کدام جودوکار مسابقه دهم و مطمئن بودم به پیروزی میرسم، اما هیچگاه فکر نمیکردم در اولین مسابقه به حریف رژیم اشغالگر قدس بخورم. لحظات سختی بود. قرعه از این بدتر نمیتوانست به من بیفتد یا باید قید دفاع از مردم مظلوم فلسطین را میزدم یا اینکه باید از قهرمانی در المپیک آتن چشم میپوشیدم. من با کمال افتخار دومی را انتخاب کردم و با حریف خودم مسابقه ندادم. هیچگاه از این کار خودم پشیمان نمیشوم، چون بهترین تصمیم زندگیام را گرفتم. این کار من هر چند باعث شد از یک مدال مسلم المپیک که همیشه آرزویش را داشتم، بگذرم اما با این حال از کار خودم راضی هستم.
خوشحالم که مسوولان قدر این کار مرا دانستند و همیشه از کار من ستایش کردند و البته اضافه کنم تمام ورزشکاران ایرانی این کار را انجام میدهند که باعث خوشحالی من میشود.»
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.