روزهای تباهی

«نه، چند روزی بستری بود اما چیزیش نشد».

خودش را روی صندلی تاب می‌دهد، بی‌قرار است و عمری است که بی‌تابی می‌کند. اصلا نشستن نمی‌داند، پاهایش انگار که فنر هستند. همین هم باعث شد نشستن پشت نیمکت‌های چوبی را طاقت نیاورد: «ترک تحصیل کردم. درس به درد من نمی‌خورد. دوست نداشتم.»

لب‌هایش را کج می‌کند و ابرو بالا می‌اندازد یعنی بی‌خیال این حرف‌ها. درباره چیز دیگری بپرس.

نوبت به خانواده‌اش می‌رسد، او بچه بزرگ است و فقط یک برادر دارد. تا اینجای کار را راحت تعریف می‌کند اما بعدش به مکث و سکوت می‌رسد، شاید کلمه طلاق برایش سخت باشد، نه تلفظش که مفهومش: «من ماندم پیش مادرم. مادر از خودش نه خانه داشت و نه پول و کار و درآمد. خانه مادربزرگم رفتیم البته موقت. مادر خیلی زود ازدواج کرد.»

کیوان حالا از پدر خاطره‌ای درهم و مبهم به یاد دارد: مردی 38 ساله، مکانیک و درس‌خوانده تا مقطع راهنمایی. این توصیف کافی نیست اما پسرک بیشتر حرف نمی‌زند. از مادرش هم فقط همین را می‌گوید: «35 سالش است، خانه‌دار، او هم تا راهنمایی درس خوانده.» همین چند کلمه کامش را تلخ می‌کند، این را از تغییر چهره‌اش می‌شود فهمید. مادرش او را کتک می‌زد، بد هم می‌زد: «عصبانی که می‌شد دیگر امان نمی‌داد.» حتی چند جای بدنش را سوزانده و حالا زخم‌ها برایش یادگار مانده است.

طلاق والدین، بدرفتاری، تنبیه بدنی و
ترک‌تحصیل؛ هنوز جای چند کلمه دیگر خالی است شاید یکی‌ از آنها این باشد: «خودزنی».

«چرا؟» ـ باز هم همین را می‌پرسم انگار که کلمات و واژه‌ها را از یاد برده باشم، مرتب همین
3 حرف را تکرار می‌کنم و گیج و مبهوت به تک‌جمله‌هایش گوش می‌دهم، «زدم دیگر. اعصابم خراب بود خودم را زدم.»

می‌خواهم از جرمش بشنوم، از همان کاری که اسمش را گذاشته‌اند ایراد ضرب و جرح عمدی، آن هم با چاقو اما خودش مقاومت می‌کند. ته ذهنش را می‌خوانم: «این همه آدم چرا گیر داده‌ای به من؟»

از در دیگری وارد می‌شوم، این بار بهانه برای
نگه‌داشتنش روی صندلی این واژه است: ناپدری.

«مشکلی نداشتیم کاری به کار من نداشت، با هم خوب بودیم.»

خب یعنی هر کسی سوی خودش. نه او از کیوان سوالی می‌پرسید و نه کیوان حرفی برای گفتن با او داشت. تنها وجه مشترکشان چند قطعه آجر بود که پهن کرده بودند بالای سرشان.

کیوان مدرسه را که رها کرد، چسبید به کار: «رنگ‌کار» هستم. طوری این را می‌گوید که انگار مویی در این کار سفید کرده. حقیقتش شاگرد رنگ‌کار بود و درآمدش ناچیز. می‌گوید: «کار که همیشگی نبود. یک روز بود یک روز نبود و آن روزهایی که نبود.» کیوان بیشتر وقتش را در کوچه و خیابان می‌گذراند. با کی؟ جواب می‌دهد: «رفیق زیاد داشتم. بیشتر پسرخاله‌ام.» این دوست صمیمی از او بزرگ‌تر بود و خودش زخم‌خورده و رنجور؛‌ از همان آدم‌هایی که پیش خودمان می‌گوییم «ناخوش است انگار».

داستان به اینجا که می‌رسد، رازی دیگر را رو می‌کند؛ قطعه‌ای دیگر از همان پازل سیاه: «معمولا دور هم که جمع می‌شدیم مشروب می‌خوردیم.» چرایش را قبل از این که بپرسم خودش می‌گوید، دنبال راهی می‌گشت برای فراموش کردن، برای بی‌خیال شدن، برای به آن راه زدن. می‌‌گوید اوایل بچه‌ها تشویقش کردند: «گفتند بخور حال می‌دهد، من هم خوردم.»

گفتند آنجا چاه است و او هم رفت. کیوان تا قبل از این که دست به چاقو ببرد، پله‌های سقوط را پشت سر هم پایین آمده بود. حالا نشانه‌ها کامل شده فقط مانده خود حادثه. «آن روز چه شد؟ چرا او را زدی؟»

«مشروب خورده بودم.» آن روز هم با پسرخاله‌اش بود. ادامه می‌دهد: «مست بودم و متوجه کارهایم نمی‌شدم. داشتم می‌رفتم خانه که یک نفر چپ چپ نگاه کرد.» نگاه‌ها در همان پارکی به هم گره خورد که کیوان و پسرخاله‌اش جام زهر را سرکشیده بودند. باز هم ادامه می‌دهد: «دعوایمان شد.» اول فقط فحش بود و ناسزا، بعد گلاویز شدند: «گفتم که مست بودم. عصبانی شده بودم.»

خون جلوی چشمانش را گرفته بود، به سمت خانه‌شان که همان نزدیکی بود، دوید: «چاقو را برداشتم.»

از خانه بیرون زد؛ کسی هم جلودارش نشد: «دوباره دیدمش.»

به طرفش گام برداشت، تند و پرشتاب: «نمی‌خواستم طوریش بشود اما به حال خودم نبودم».

چاقو را بالا برد: «زدم».

خون فواره زد: «ترسیدم».

فرار کرد: «مردم جمع شدند».

پسرک را به بیمارستان بردند و کیوان را به کلانتری و از آنجا دادگاه و بعد هم....

اگر آزاد شوی؟ این سوال دیگر به کلیشه تبدیل شده اما جوابش برای هرکسی فرق می‌کند، پاسخ کیوان این است: «فعلا که اینجایم».

نظریه کارشناس