در شهرستانهای کوچک وضع از این هم بدتر است، حتی جلوی در خانهها هم دیگهای حلیم و آشفروشی پیدا میشود. همه میخواهند قوت غالب افطاری شما را با هر کیفیت و شاخص بهداشتی به دستتان برسانند. هیچ کس هم نمیداند این آش و حلیم کی و کجا و چطور پخته شده اما قابل حدس است.
مثلا با زن و بچه و همسایه نشستهاند و سبزی را نصفه و نیمه پاک کردهاند و توی آب چند باری بالا و پایین بردهاند و نخود و لوبیا و به قولی مواد لازم (که به اعتقاد غلط بعضیها حتی اگر خوب هم شسته نشده باشد همین که میپزد میکروبها از بین میرود) ریختهاند توی دیگ و خلاصه حالا آماده فروش شده است.
اما رئیس اداره بهداشت اماکن وزارت بهداشت که بهتر از من و شما این اوضاع را میداند اعلام کرده که با آشفروشی و حلیمفروشیهای زیرپلهای و سرخیابانی در ماه رمضان طبق قانون برخورد میشود و اگر به تذکر اهمیت ندهند ضمن معرفی به دستگاه قضایی تعطیلی موقت میشوند.
هر چند سیدرضا غلامی گفته که این موضوع هم از طریق بازرسان بهداشت محیط مستقر در مراکز بهداشت و هم از طریق اتحادیه شورای اصناف به صورت ویژه کنترل و بازرسی میشود، اما همه میدانیم که اولا با تجربه ماه رمضانهای گذشته بساط این مراکز تمام طول این ماه به پا است.
ثانیا وقتی از بهداشت رستورانهای شهری و بینشهری که جا و مکان مشخصی دارند و قابل بررسی هستند، صحبت میشود مساله کمبود نیرو و امکانات به میان میآید چه برسد بازرسی این مکانها که در این ماه زیاد هستند و جا و مکان تعریف شدهای هم ندارند. حالا اگر بپرسید تکلیف چیست فقط یک حرف باقی میماند. خودتان بازرس بهداشتی خودتان باشید و سعی کنید آش و حلیمتان را از جایی معتبر بخرید.شاخص معتبر بودن هم دستکم مراجعه به اغذیهفروشیها و یا رستورانهایی است که آشپزخانهشان قابل دید است و یا اینکه کارکنان آشپزخانهاش دستکش و لباس مخصوص دارند.
بعد از خواندن این یادداشت لطفا نگویید زیاد سخت نگیر! سلامت شما خصوصا در این ماه مهمتر از اینهاست.
مستوره برادران نصیری
گروه جامعه