حالا دوباره همان دوست تبریزی که باب بحث را باز کرده بود، نامهای فرستاده که میخوانید: «میخواستم جواب علی آقا، دوست خوبم رو از تهران بدم. اول از همه میخوام ازش تشکر کنم، به خاطر اینکه وقت گذاشته و به نامه من جواب داده. از یه طرف ازش یه خورده گلایه دارم. البته گلایه هم که نمیشه گفت، دلخورم. نه به خاطر حرفهاش؛ که به خاطر اینکه نامهام رو با دقت نخونده بود. باید بگم گویا یه سوءتفاهمی پیش اومده که شاید من نتونستم منظورم رو خوب بیان کنم. شاید هم به خاطر این بوده که نشده همه نامهام رو بخونه: البته اگه دقت کرده باشی تو همون مقداری هم که چاپ شده بود، نوشته بودم که من از تعصب خشک و خالی نامه رو ننوشته بودم. حتی اگه یادت باشه نوشته بودم که من ضد مد و امروزی بودن هم نیستم و حتی خودم هم از بعضی هاشون خوشم میاد. من نمیگویم باید خط بطلان روی این تعداد از جوانها کشید. حرف من سر این نبود که چرا این جوانها این تیشرتها رو می پوشن. ای کاش واقعا هم با پوشیدن این لباسها خیلیها از خواب زمستانی بیدار میشدن. ولی علی آقا میشه کسی رو که خوابه بیدار کرد ولی نمیشه کسی رو که خودش رو به خواب زده بیدار کرد. حرف من سر این مساله است که شاید خیلیها به خاطر علاقه شون به سمت این تیشرتها برن، اما نباید انکار کنیم که خیلیها هم بهخاطر سر پوش گذاشتن به نوع لباسشون به این لباسها رو مییارن. حالا میپرسی: یعنی چی؟ فکر میکنم تازگیها بحث طرح حجاب و عفاف رو شنیدی. به نظرم از یه جهتهایی خیلی خوبه. چون واقعا بعضیها دیگه خودشون هم نمیدونن دارن چی کار میکنن، اما اگه توجه کنیم خیلی از این توجهها فقط به سمت خانمها متمرکزه. اگه این عکسها فقط رو تیشرتهایی چاپ میشدن که از نظر عفاف مشکلی نداشتن، مسالهای نبود، اما به نظر خود تو این درسته که این عکسها رو تیشرتهای بدننما و نامناسب چاپ بشن. فرض کن یه جوونی که بنا به دلایلی راه نادرستی رو در پیش گرفته و لباسهای نامناسبی به تن میکنه، برای اینکه کسی به تیشرتش اعتراض نکنه، از این تیشرتها استفاده بکنه. اگر هم کسی چیزی گفت بگه: آقا مگه لباسم چشه عکس شهید همّت روشه. من میگم این درسته که نباید دختر خانمها با لباسهایی که اصلا در شأن یک دختر ایرانی نیست در جامعه ظاهر بشن، اما آیا این هم درسته که به آقا پسرها اجازه داده بشه که اینطوری وارد خیابون بشن؟ به نظر من این واقعا بی انصافیه. فکر میکنم راههایی بهتر از این کار وجود داشته باشه تا بتونیم نهتنها شهدا که تمامی کسایی رو که بهنحوی به خاطر خاک عزیزمون فدا شدند رو به نسل جوان بشناسونیم. فکر نمیکنم فقط با یه تیشرت کسی روح مقدس این آدمها رو بشناسه. حالا این آدمها میخواد شهدا باشند یا هر کسی که به نوعی از بدو ورود آریاییها به این مرز و بوم خودشون رو فدا کردند.»