جنون عادل برایم جذاب بود

درست است من کار هنریم را با فیلمی از آقای کیمیاوی که یک اثر سفارشی از سوی سازمان بهزیستی بود شروع کردم و بعد از آن در فیلم‌های‌ شوکران و گاو خونی (بهروز افخمی) و شبانه (امید بنکدار) حضور پیدا کردم ولی شرایط به این‌گونه شد که دیگر امکان حضور در سینما برایم مهیا نشد.

پیشنهاد هم بود و هم نبود! ولی پیشنهادهای اصلی ضعیف بودند و من ترجیح دادم در تلویزیون حضور داشته باشم. به هرحال یک کار خوب تلویزیونی ارزش بیشتری از یک کار ضعیف سینمایی برایم دارد. گزیده کار کردن تقریبا اتفاقی است که اکثر هنرمندان از آن استقبال می‌کنند. به هرحال من هم سعی می‌کنم با وسواس و دقت بیشتری دست به انتخاب نقش‌هایم بزنم.

اگر بازی من خوب است و نقش دیده می‌شود بخاطر متن خوب است و یکی از اصلی‌ترین دلایل پذیرش نقش برای من همین پرداخت خوب شخصیت‌ها در داستان مجموعه بود. از طرفی عادل برایم جذاب بود چرا که از یک شخصیت عادی به یک شخصیت جنون زده می‌رسیدم که این برای من بی‌نهایت جذاب بود. البته وقتی با من درباره این سریال صحبت شد تنها تا قسمت 12 نوشته شده بود و بعد از آن مشخص شد که این شخصیت دچار چنین جنونی می‌شود و دقیقا جنون او از سکانسی که عادل در مقابل بیمارستان ماشینی را از گودال با فریاد خارج می‌کند، آغاز شد.

قطعا! بازیگر همیشه یک چارچوبی برای بازیش در نظر می‌گیرد و من برای نقش عادل تا قسمت 24 چنین چارچوبی در نظر گرفته بودم که به یکباره از قسمت 20 تغییر کرد که این تغییرات شامل منیژه، عطا‌، منصور و عادل می‌شد و بایستی انعطافی درباره شخصیت آنها ایجاد می‌شد.

راستش در کشور ما این اتفاق نمی‌افتد که مانند سیستم هالیوود یک بازیگر یک سال قبل از شروع فیلمبرداری، قرارداد ببندد و به‌طور کامل متن در اختیارش قرار گیرد و بداند چه اتفاقاتی برای این شخصیت در آن فیلم می‌افتد تابتواند در لایه‌های اجتماع آن کاراکتر را پیدا کند. بازیگران ایرانی به دلیل فرصت کوتاهی که دارند در طول زندگیشان به دنبال آدم‌های مختلف می‌گردند و از روی آنها کپی‌برداری می‌کنند و آدمک‌های کوچکی در ذهنشان درست می‌کنند تا بعدها برای نقش‌های خود استفاده کنند. بازیگران ایرانی در جامعه حرکت‌ها و رفتارهای افرادی را که برایشان جذابیت دارد و خاص است زیرنظر می‌گیرند و در ذهنشان می‌سپارند و در موقع کار استفاده می‌کنند، من هم مانند بقیه دوستان بازیگرم سعی کردم همین روند را ادامه بدهم.

پخش کارهای روتین برای بیننده جذابیت دارد زیرا هر شب آن قصه را دنبال می‌کند. اما زیر هشت یک درام اجتماعی است و مخاطب ایرانی همیشه تراژدی را دوست داشته است. البته این یک جذابیت جهانی است و همیشه این نوع قصه‌ها مخاطب خودشان را دارند و نکته خوب زیرهشت این است که درام اجتماعی‌اش از زندگی روزمره مردم الهام گرفته است. این اتفاق برای سریال «زیر تیغ» نیز افتاد... به هرحال ما نباید مخاطب‌مان را در یک محدوده خاص نگه داریم بلکه باید در تلویزیون شاهد شاخه‌های مختلف سریالی باشیم تا مخاطب انتخاب کند.