اتفاق روز
همه فراموش میکنیم
همیشه همین طور است، از چند روز مانده به 17 مرداد، همه به یاد خبرنگاران میافتند و از کسانی میگویند که سالهای سال است گوشه تحریریههای رسانههای مختلف جا خوش کردهاند و کارشان رصد، تولید، پیگیری و یا تحلیل اخبار است.
درست مثل امسال که از چند روز پیش همه به یاد خبرنگاران افتادند و از اهمیت کار خبرنگاران حرف زدند. وزیر ارشاد از طراحی بستههایی برای خبرنگاران سخن گفت و چند خبرگزاری از هدیه مالی رئیسجمهور خبر دادند که قرار است شامل حال خبرنگاران مجرد و متاهل شود، اما در این بین باز هم خیلی چیزها از یاد رفت.
امروز که به پایان برسد، تا یک سال دیگر خیلیها به یاد خبرنگاران و اهمیت این شغل نمیافتند چه برسد به مشکلاتی که سالهاست گریبان این حوزه و فعالان آن را گرفته است. از نبود امنیت شغلی برای خبرنگاران شاغل در رسانههای مختلف کشورمان گرفته تا تعریف نشدن جایگاه و نقش رسانهها در مناسبات بین دولت و مردم.مشکل امنیت شغلی که حالا به چشم اسفندیار این حوزه تبدیل شده، طی این سالها به قوت خود باقی مانده و خبرنگاری نیست که امروز سر کار بیاید و نسبت به فردای خودش هم امیدوار باشد. حالا میخواهد این خبرنگار، خبرنگار رسانهای دولتی یا شبهدولتی باشد یا رسانهای وابسته به بخش خصوصی.این مساله سالهای سال است که تاثیرات سوئی بر فرآیند اطلاعرسانی در این کشور برجای گذاشته و انگار همچنان قرار است این اثرات سوء ادامه یابد. از طرف دیگر مشخص نبودن جایگاه و نقش رسانهها در رابطه بین حاکمیت و مردم نیز خود به خود مشکلات بسیاری را برای اهالی رسانه به همراه آورده است.برخوردهای سلیقهای گاه باعث شده تا نهادهای مختلف نقش رسانهها را در حد بولتن خبری که قرار است گزارش کار آنها را به اطلاع مردم برساند تقلیل دهند و تحمل کمترین نقد و تحلیل را نداشته باشند. شاید بهتر باشد در چنین مناسبتهایی برای یکبار هم که شده این مشکلات را (که کم هم نیستند) فهرست کنیم و برنامهای برای رفع آنها بریزیم. گرفتن هدیه و شنیدن تعریف و تمجید نه دردی از خبرنگار دوا میکند و نه میتواند راهی باشد برای ارتقای فرآیند اطلاعرسانی و شکوفایی بیش از پیش رسانهها.
رضا عظیمی / جامجم
گفت و گو
