اتوبوس به هوا پرتم کرد

او درباره مهم‌ترین اتفاق زندگی‌اش می‌گوید: دوچرخه‌سواری همیشه یک معضل جدی دارد و آن هم برگزاری تمرینات و مسابقات در جاده‌های شلوغ است. گرچه در مسابقاتی که در پیست انجام می‌گیرد، امنیت زیادی وجود دارد اما در مسابقات جاده‌ای که یکی از رشته‌های اصلی این ورزش است، در ایران امنیت زیادی برای رکابزنان وجود ندارد و تاکنون چند دوچرخه‌سوار بر اثر تصادف با خودروهای عبوری جان خود را از دست داده‌اند که واقعا برای رشته دوچرخه‌سواری ناگوار است. یک بار نزدیک بود چنین بلایی سر خودم بیاید که خوشبختانه به‌خیر گذشت.

وی توضیح می‌دهد: در یکی از تمرینات جاده‌ای که کنار اتوبان تهران ـ کرج در حال رکاب‌زدن بودم، یکی از اتوبوس‌های مسافرتی با سرعت زیادی از کنار جاده در حال حرکت بود، ما هم که حدود 20 دوچرخه‌سوار بودیم کنار کشیدیم و کم مانده بود به گاردریل‌های جاده برخورد کنیم اما اتوبوس همچنان به سمت ما می‌آمد و بدون این‌که به ما نگاه کند با دوچرخه‌ام برخورد کرد و مرا با صورت به بیرون از جاده پرت کرد.

به گفته بچه‌های تیم، چند ثانیه در هوا بودم و خودم هیچ احساسی نداشتم، چون بعد از ضربه حدود 20 دقیقه بیهوش بودم، وقتی به هوش آمدم در یکی از بیمارستان‌های تهران بودم و از دوچرخه‌ام هم چیزی نمانده بود. حدود 2 ماه به علت مصدومیت از ناحیه صورت و دست نمی‌توانستم به تمرینات برگردم.

متاسفانه این مشکلات هنوز هم وجود دارد و برای دوچرخه‌سوارانی که جانشان را کف دست می‌گذارند و در جاده‌ها تمرین می‌کنند، فکری نشده است.