پالوده شیرازی

رضا شیعه‌زاده، معاون صنف بستنی و پالوده فروشان شیراز نیز می‌گوید: «پالوده دیگر شهرها تنها رشته شیرازی است نه پالوده شیرازی. آنها نشاسته را به صورت رشته درمی‌آورند و شیره شکر را روی آن می‌ریزند، ولی ما شیره شکر را در بارسفت کن می‌ریزیم تا عمل آید، سپس آن را با رشته مخلوط می‌کنیم.» او ادامه می دهد: «کسانی که در شیراز رشته پالوده را آماده می‌کنند دست کم 50 سال در این کار سررشته دارند. برای همین است که پالوده شهرهای دیگر مانند اسپاگتی است و ریز و ابریشمی نیست.»

معین و شیعه‌زاده هر دو درخواست مشترکی از سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان دارند: «امیدواریم متولیان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری پالوده را به نام شیرازی‌ها ثبت کنند تا همان‌گونه که اصفهان را با گز، قم را با سوهان و مشهد را با زرشک و زعفرانش می‌شناسند، شیراز را هم را با پالوده آن بشناسند.»

در گرمای ساعت 12 ظهر می‌چسبد زیر سایه یکی از درخت‌های نارنج سرای مشیر بنشینی و پالوده بخوری. نگاه که می‌کنم می‌بینم بسیاری با من هم‌عقیده هستند و دارند پالوده می‌خورند. زنان با چادرهای مشکی که کودکانی با خود به همراه دارند. دختران جوان و پیرمردها... صنعت که بیاید بسیاری از جنبه‌های مثبت سنت را از میان می‌برد؛ درست مانند این پالوده‌ها که از اصل‌شان بسیار دور افتاده‌اند. این مردم که بسیاری از آنان مسافرند، در شهرشان هم همین پالوده را می‌خورند. پالوده سنتی شیرازی رشته‌هایی ابریشمی داشت. شیره آن زیر دندان صدا می‌کرد بس که یخ زده بود، بلند بود رشته‌هایش.