اولین مدل این نمایشگر صفحه شیشهای مستطیلشکلی به قطر 63 سانتیمتر بود. نقاط ریز فسفری تحت الگوی خاص در سطح داخلی شیشه یا پلیمر قرار داشتند و هنگامی که لیزر ماوراءبنفش به آنها تابیده میشد رنگهای قرمز، سبز و آبی منتشر میشد که در نتیجه آن، تصاویری با وضوح و کیفیت بالا تولید میشد. از آنجایی که این نقاط فسفری بینهایت به سطح نمایشگر نزدیک هستند، نیازی به فیلتر کردن تصاویر نیست.
دیودهای لیزری جامد (شبیه به آنچه در دستگاههای Blu-ray به کار رفته) پشت صفحه و در بالای آیینههای کوچکی که با سرعت حرکت میکنند قرار دارد. این آیینهها دقیقا شبیه به آیینههایی است که در پرینترهای لیزری مورد استفاده قرار میگیرند. آیینهها نور لیزر را جهت تولید تعداد خطوط تصویر لازم و نهایتا تشکیل تصویر از میان صفحه عبور میدهند. برآیند این تصاویر باعث ایجاد تصویری بدون پرش و با کیفیت و وضوح بالاست.
شدت نور لیزر توسط یک پردازشگر کنترل میشود، به این معنی که به هنگام پخش تصاویر تاریک و تیره بعضی از لیزرها خاموش میشوند و به این وسیله مصرف برق کاهش یافته و طول عمر تلویزیون افزایش مییابد. نتیجه این طراحی، نمایشگری به ضخامت 36 سانتیمتر است، اما میزان مصرف برق آن به شکل قابل توجهی کاهش یافته است. میزان مصرف این نمایشگر یک چهارم تلویزیونهای LCD و یک دهم تلویزیونهای پلاسما میباشد.
ساخت این تلویزیون با تکنولوژیهای موجود امکانپذیر بوده و نیازی به اتاق پاک ندارد که این موضوع هزینه ساخت را به طرز قابل ملاحظهای کاهش میدهد. این تلویزیون مشکلاتی مانند درخشندگی پایین نداشته و توانایی پیکرسازی بالایی دارد، بهگونهای که میتوان برای ایجاد یک نمایشگر دیواری بسیار بزرگ آنها را کنار هم چید بدون این که شکافی بین تصاویر احساس شود.
دامنه رنگ و روشنی این تلویزیون بیش از چیزی است که در LED و LCD وجود دارد و زاویه دید آن 180 درجه است. این تلویزیون گرمای کمی تولید میکند و عناصر سمی و مصرفی در آن به کار گرفته نشده است.
بی. بی. سی / مترجم: آتنا حسنآبادی