فولام ، خاطرات بدی را برای هافبک ایران رقم زد؛ ولی آندو تمام این خاطرات را به دست فراموشی سپرده و میگوید: «دوست دارم دوباره در انگلیس بازی کنم.» اولویت او بازی در لیگ برتر است؛ اما در صورت توافق نکردن با انگلیسیها، به احتمال فراوان به لیگ برتر ایران بازمیگردد.
شهراد ناظمی، مدیر برنامههای آندو میگوید: «3 باشگاه پرسپولیس، استقلال و استیلآذین او را میخواهند و پیشنهاد خود را ارائه دادهاند.» ناظمی هم تایید میکند اگر تیموریان در انگلیس نماند، به لیگ برتر ایران بازخواهد گشت.
پیش از تمام این اتفاقها آندو در گفتگو با «جامجم» دراینباره توضیح میدهد و از جامجهانی فوتبال میگوید.
هنوز برای بسیاری این سوال باقی است که آندرانیک تیموریان فصل بعد در چه تیمی بازی میکند؟
هنوز تصمیم نهایی خود را نگرفتهام، چون شرایط به گونهای نبود که تنها چند گزینه داشته باشم. اولویت من برای فصل بعد اروپاست و دوست دارم دوباره در همین قاره بازی کنم. پیشنهاداتی از انگلیس وجود دارد که مدیر برنامههایم مشغول بررسی آنهاست. امیدوارم بتوانم دوباره در لیگ برتر به بازی ادامه بدهم، چون از ته دل دوست دارم در انگلیس به بازیگری ادامه بدهم.
در اروپا فقط انگلیس را انتخاب میکنی؟
انتخاب اول من لیگ برتر انگلیس است. فکر میکنم اگر انگلیس نشد، به ایران برگردم و در لیگ خودمان بازی کنم.
در این مدت، شایعات زیادی درباره پیشنهاد چند تیم لیگ برتری به تو مطرح شده. باید آنها را جدی گرفت؟
خب من این اخبار را رد نمیکنم، چون چند مدیرعامل لیگ برتری با من تماس گرفتند و پیشنهادشان را ارائه کردند.
من خیلی محترمانه گفتم به زمان نیاز دارم و فعلا نمیتوانم پاسخی به پیشنهادها بدهم. از این مدیران خواستم باز هم کمی دیگر صبر کنند تا اول وضعیتم در اروپا مشخص شود، بعد به آنها جواب بدهم.
بعد از 2 فصل بد در انگلیس چرا دوباره تصمیم گرفتهای در لیگ برتر بازی کنی؟
این نمیتواند دلیل خوبی باشد. من به لیگ برتر علاقه دارم و فکر میکنم فیزیک بدنیام به درد فوتبال انگلیس میخورد. از طرفی شرایط زندگی در آنجا بسیار خوب است. من زبان این کشور را یاد گرفتهام و مشکلی از این بابت ندارم. به زندگی در انگلیس عادت کردهام و در اروپا ترجیح میدهم در آنجا بازی کنم.
یعنی به پیشنهادهای دیگر تیمهای اروپایی پاسخ منفی میدهی؟
همانطور که گفتم اولویت من انگلیس است. خیلی دوست دارم مذاکراتم با باشگاههای این کشور مثبت باشد و بتوانم دوباره در آنجا بازی کنم. شما ببینید الان خیلی سخت است که بخواهم از یک کشور دیگر شروع کنم، چون زبان آنها را بلد نیستم و تا بخواهم یاد بگیرم، زمان زیادی میبرد.
درباره تیم ملی حرف بزنیم. این روزها انتقادها از قطبی به اوج رسیده و اغلب باشگاهها مخالف برگزاری اردوی اتریش بودند. فکر میکنی در چنین شرایطی، تمرکز سرمربی تیم ملی به هم میریزد یا این انتقادها تاثیری روی تیم ملی نخواهد داشت؟
متاسفانه تیم ملی اردویی را برگزار کرد که با زمان آمادهسازی تیمهای باشگاهی تداخل پیدا کرده بود. این برنامهای است که فدراسیون فوتبال آن را از قبل تعیین و قراردادهایش را با طرف اتریشی بسته بود. این اردو باید حتما برگزار میشد، چون تیم ملی به آن نیاز داشت. فکر کنم قطبی به این شرایط عادت کرده باشد، چون همیشه مربیان تیم ملی تحت فشار بودهاند و این یک مساله قدیمی است و همه به آن آشنا هستند.
در پنج شش سال گذشته بویژه این فشارها بیشتر شده. به نظرم کسی که مربی تیم ملی میشود، باید خیلی صبور باشد.
از طرفی فدراسیون باید هماهنگی لازم را بین تیمهای باشگاهی و ملی به وجود بیاورد. تا زمانی که ما لیگ قدرتمندی نداشته باشیم، نمیتوانیم تیم ملی خوبی تشکیل بدهیم. باید تعامل خاصی بین دو طرف صورت بگیرد تا از این مشکلات پیش نیاید. ما نیاز داشتیم به اتریش برویم و تمرین کنیم، چون الان تیمهای قدرتمند آسیا، تورنمنتی مانند جام جهانی را تجربه کردهاند و از هر نظر به هماهنگی رسیدهاند. ما هم باید سعی کنیم زمان را از دست ندهیم و خودمان را آماده کنیم. به نظر من، تیم ملی با استفاده از اردوی اتریش برای جام ملتها رفتهرفته آماده میشود.
تیمهای آسیایی در جام جهانی قدرتمند ظاهر شدند؛ البته به غیر از اولین بازی استرالیا و 2 بازی آخر کره شمالی.
کره جنوبی و ژاپن پیشرفت بسیار زیادی داشتهاند. نباید استرالیا را هم فراموش کنیم. درست است آنها نسبت به جام قبلی ضعیفتر بودند، ولی تیم خوبی در اختیار داشتند. به نظر من، آسیاییها در آفریقا کاری کردند که نگاه تمام جهان به سمت فوتبال قاره ما جلب شد.
ژاپن و کره با حضور مربیان بزرگ خارجی و الگوبرداری از بهترین سیستمهای دنیا از جام 2002 به پیشرفت زیادی رسیدند و الان دارند جواب این برنامهریزی را میگیرند. یکی از علتهای اصلی پیشرفت فوتبال در این دو کشور، برگزاری لیگهای خوب است. جی لیگ و کی لیگ در سطح خوبی برگزار میشوند و میبینید تیمهای آنها در لیگ قهرمانان هم خیلی خوب کار میکنند. مطمئن باشید اگر کره و ژاپن این امتیاز را نداشتند، هرگز در جام جهانی اینقدر راحت از گروه شان بالا نمیآمدند و قدرتمند ظاهر نمیشدند. به نظر من، هر دو تیم باید به مراحل بالاتر میرفتند، بویژه ژاپن که با بدشانسی در ضربات پنالتی باخت.
با قدرتنمایی این تیمها در جام جهانی، به نظر میرسد ایران دیگر هیچ شانسی برای قهرمانی در آسیا نخواهد داشت. آنها پیشرفت زیادی کردهاند و در مقابل، فوتبال ایران افت محسوسی داشتهاست.
این حرف درستی نیست. فوتبال با فوتبال خیلی فرق دارد. ممکن است کره جلوی یک تیم اروپایی خیلی برتر باشد، ولی شک نکنید در مقابل ایران نمیتواند همانگونه فوتبال بازی کند. پیشبینی جام ملتها از همین حالا کار اشتباهی است.
فکر میکنم ما باید حواس خود را بیشتر جمع کنیم و در کنار اردوهای آمادهسازی مناسب، دیدارهای تدارکاتی خوبی هم برگزار کنیم. این درست نیست که برای خودمان هیچ شانسی قائل نباشیم، چون ایران تیم کوچکی نیست. ما همیشه نشان دادهایم جلوی ژاپن، کره و حریفان آسیای شرقی خیلی خوب بازی میکنیم.
اگر آنها قهرمان دنیا هم شوند، نمیتوان گفت حتما قهرمان جام ملتها میشوند؛ چون در آسیا تیمها سبک بازی یکدیگر را بخوبی میشناسند و ممکن است در هر شرایطی برای هم دردسرساز شوند. ما هم تیم بسیار خوبی در اختیار داریم که در حال حاضر تنها به هماهنگی بیشتر نیاز دارد.
در جام جهانی طرفدار کدام تیم بودی؟ طبیعتا انگلیس را دوست داشتی، درست است؟
نه، من طرفدار دوآتشه برزیل بودم که متاسفانه از هلند شکست خورد و حذف شد.
قبل از مسابقات پیشبینی میکردی چنین اتفاقی بیفتد؟
نه، اصلا فکرش را هم نکرده بودم. با خودم میگفتم برزیل حداقل به فینال میرسد؛ ولی فکر میکنم فوتبال آمریکای جنوبی در مراحل بالا کم آورد. این به خاطر فشردگی بازیها بود و بالطبع تیمهای این قاره خیلی خسته بودند. به نظرم، بازیکنان آرژانتین و برزیل واقعا خسته بودند؛ چون در کنار بازیهای ملی و سفرهای طولانی باید برای تیم باشگاهی خود هم مدام بازی میکردند. این مساله بخوبی در طول بازیها تاثیر خود را نشان داد و باعث شد 2 تیم قدرتمند این منطقه یعنی برزیل و آرژانتین ببازند و حذف شوند.
سعید اکبری
جام جم