بازی سرکوب

شعاری که همواره برای بازی جوخه‌های جنگ2 تکرار می‌شد، این بود:‌‌ «بزرگ‌تر، بهتر و خشن‌تر.» این شعار نیز برای دنباله بازی سرکوب (Crackdown) به‌طور کامل صدق می‌کند. سرکوب2 از همه لحاظ مانند نسل پیشین خودش است. اکشن دنیای بیرون به همان صورت است. محل بازی همان‌جاست. گرافیک بازی تقریبا همانند نسخه قبلی است و کاستی‌های بازی نیز همانند سرکوب1 تکرار شده است.

البته همه چیز سرکوب2 همانند گذشته یکسان نیست. در این نگارش، حالت بازی چهارنفره به آن اضافه شده است، سلاح‌های نو، ابزارک‌های مفید و تعدادی وسایل نقلیه و ماموریت‌های خلاقانه به‌همراه میدان مبارزه 16نفره در این بازی از نقاط تفاوت آن با سرکوب1 است. و البته همه اینها با سلیقه‌ای خاص کنار هم گرد آمده اند حال به سرعت وقایع گذشته را با هم مرور می کنیم.

سال‌ها پس از اتفاقات سرکوب1، دیوانه‌های جهش‌یافته شهر زیبای پاسیفیک را نابود کرد‌ه‌اند. تروریست‌های غارتگر که خود را سلول می‌نامند، سعی در نابودی و سلب آسایش بقیه شهر دارند. شما با در اختیارگرفتن شهر به‌عنوان عضو ابرقهرمان آژانس، نظم و آسایش را به زندگی خوب و گذشته شهروندان بازمی‌گردانید. این مقدمه آغاز سرکوب2 برای شما است!

در آغاز سرکوب2، شما خود را در نقش یک ژنرال خشن می‌یابید که قادر است خوب درد را به جماعت جهش‌یافته وارد کند. سلاح‌های موجود در انبار کم است، ماشین مناسب است و مهارت‌های ورزشی شما بالاتر از حد میانگین است. این تنها چیزی است که آغاز کار در اختیار دارید. در نهایت شما قادر خواهید بود از یک پشت‌بام به پشت‌بام دیگر به آسانی بپرید، ماشین‌ها و کامیون‌ها را از روی زمین بلند کرده و آنها را پرت کنید. آنقدر موشک رهیاب بفرستید که آسمان سیاه شود. حتی می‌توانید همانند سنجاب پرنده در هوا به پرواز دربیایید. برای ابرقهرمان شدن، شما باید به گرد‌آوری نوعی از گوی‌ها بپردازید و این اصل بازی است.

گوی‌های مهارت رانندگی را می‌توان از غلبه بر دشمنان، بردن مسابقات رانندگی، انجام کمی شیرین‌کاری یا از طریق چرخیدن و معلق‌زدن در هوا به‌دست آورد. اگر گوی به مقدار کافی جمع کنید، خودروهای جدیدی را باز می‌کنید. چنین روندی برای بهبود استقامت، تعویض سلاح‌ها و مهمات بیشتر نیز صادق است. شما با کمک گوی و جایزه، و همچنین بردن اسلحه‌ جدید می‌توانید آنها را در مبارزات به‌کار گیرید. سرکوب2 واقعا به‌درد کسانی می‌خورد که کمی خسیس‌اند و از جمع کردن چیزهای مختلف لذت می‌برند. جایزه اصلی گوی‌های چابکی است که روی پشت‌بام‌ها یا جاهایی همانند کف‌پوش‌ها یافت می‌شود. شما می‌توانید گوی‌های پنهان یا گوی‌های شورشی (که به‌طرز عذاب‌آوری از دست شما فرار می‌کنند!) و گوی اکس‌باکس‌لایو که می‌تواند به‌صورت آنلاین و روی اینترنت، پیرامون موانع یافت شود را پیداکرده و به کلکسیون خود اضافه کنید.

افزون بر این، تعدادی فایل صوتی کلکسیونی دیگر نیز وجود دارد که باعث می‌شود همه ساختمان‌ها را با حوصله و دانه‌دانه بگردید. درست است که بیش از یک‌هزار چیز برای یافتن وجود دارد و این رقم، کمی زیاد است، ولی این سکوبازی که با فرمول پک‌من کلاسیک عرضه شده است، از آن بازی‌های معتادکننده است. اگر شما سرکوب1 را بازی کرده باشید، احتمالا همه اینها برای شما آشنا به‌نظر می‌رسد. در سرکوب2، صداگذاری کمی بهتر شده و شنیدن پژواکی که پشت سر شما به‌صدا در می‌آید، نشان می‌دهد که یک گوی نزدیک است. در مورد ماشین‌ها هم به‌جای این‌که فقط یک مدل ماشین وجود داشته باشد، می‌توان ماشین‌ها را باز کرد. هیولاهای جهش‌یافته با هر اندازه‌ای که قادر به‌پرواز هستند، هلیکوپتر و تانک و حرکت‌های جدید شبیه خیزش بال‌های قابل نصب در بازی سرکوب2 اضافه شده است.

این بازی که به‌گونه‌ای یک سندباکس به‌شمار می‌آید، می‌تواند با جمع‌آوری گوی‌ها در کنار دوستان به یک بازی پرهیجان تبدیل شود. هرچند جمع‌آوری گوی‌ها در این بازی واقعا گاهی اوقات خسته‌کننده می‌شود و تولیدکنندگان سرکوب2 خوب این موضوع را می‌دانستند چرا که ابزارک‌های به‌دردبخوری از جمله هلیکوپتر که برای شکار گوی عالی است، در این بازی اضافه شده است. دور زدن و گشت در اطراف، همراه با دوستان و دفن ضایعات برای آماده‌سازی شهر خراب یا شکار گوی‌ها همراه چند دوست هم کمی سرگرم‌کننده است اما واقعا شما حس می‌کنید که همکاری آنها بیهوده و تا حدی غذاب‌آور است که در عملیات کلیدی بازی کاربردی ندارد.

حتی با وجود تمام اضافات و مکمل‌های این بازی، سرکوب2 از هیچ نظر حس جدید بودن را اعطا نمی‌کند و استودیوی آن بسیاری از مشکلاتی که مردم با سرکوب1 داشتند را برطرف نکرده است. به‌عنوان مثال، نقش داستان در این بازی به‌صفر میل می‌کند. هدف‌گیری با تفنگ کمی خطا دارد و وقتی با دوربین همراه می‌شود، مطمئن نیست. برخی از دیوارها شبیه به دیوارهایی هستند که می‌شود از آنها بالا رفت، ولی در عمل امکان‌پذیر نیست و بسیاری از ساختمان‌ها آنقدر جغرافیای بدی دارد که پرش از یکی به دیگری به مرگ منجر می‌شود.

بازی از 9مرحله تشکیل می‌شود ولی انگار یک مرحله است که 9بار آن را انجام می‌دهید. بازی‌های کناری نیز به‌جز پریدن در یک ناحیه و شلیک به هر جنبنده‌ای چیز دیگری نیاز ندارد. به‌جز آن، تنها می‌توان مراحل شیرین‌کاری و مسابقات رانندگی آن را کمی جالب‌توجه خواند.

گرافیک سرکوب2 نیز کمکی به این آشوب نخواهد کرد. اگر سرکوب1 را بازی نکرده‌اید، خدمتتان عرض کنیم که شهر همان شهر سرکوب1 است و اگر کسی آن را سپری کرده باشد، انگار در دنیای قدیمی خودش پا می‌گذارد. فقط در چند ناحیه گرافیک بهتر شده است و اثر خرابکاری‌ها در طول بازی به‌جای می‌ماند.

محمدرضا قربانی

منبع: IGN