اگر لیبی می تواند ، چرا اسرائیل نتواند؛

جام جم آنلاین: هر کاری منطقی دارد. معمر قذاقی ، بر اثر پخته تر شدن و لیبی منزوی او ، به علت فقیرتر شدن ، چیز باارزشی از بمب اتمی که هنوز نساخته بودند یا سلاح های شیمیایی که کاربردی برایش نداشتند ، به دست نمی آوردند.

کد خبر: ۳۳۸۵۱

در چنین شرایطی منطق و عقل سلیم حکم به تغییر روش می دهد.
این یک برد باارزش برای منطق است اما منطق در همین جا متوقف نمی شود.
گام بعدی چیست؛ اگر سلاح های کشتار جمعی در مناطق بی ثبات مانند خاورمیانه ، تهدیدی به شمار می روند ، اگر موجودی و امکان دسترسی به آنها باید کاهش یابد ، در آن صورت منطق شروع به پیش بردن ما به سمت مقابله با یک قدرت اتمی می کند که ما چه رسد به بوش و بلر هرگز درصدد برخورد با آن نبوده ایم ، یعنی با اسرائیل.
هیچکس ، از جمله اعضای پارلمان اسرائیل ، به درستی نمی داند در داخل مجموعه (مرکز هسته ای) ریمونا در اسرائیل چه می گذرد ، اما اگر مجموعه اطلاعات معمولا موثق موجود (از منابع معتبری مانند فدراسیون دانشمندان امریکایی ، جینز اینتلیجنس ریویو ، موسسه استکهلم) را روی هم بگذارید تصویر آشکاری به دست می آید.
آریل شارون احتمالا بیش از 200 کلاهک هسته ای دارد. این ، اسرائیل را به پنجمین قدرت بزرگ هسته ای دنیا تبدیل می کند.
اما در مورد سایر سلاح های کشتار همگانی ، وقتی گزارش دفتر ارزیابی فن آوری برای کنگره امریکا ، چنین نتیجه می گیرد که اسرائیل دارای «توانایی های جنگ افزار شیمیایی تهاجمی اعلام نشده» است و «گزارش ها حاکی است که برنامه اعلام نشده برای تولید جنگ افزار میکروبی تهاجمی» دارد ، چه کسی می تواند در صحت آنها تردید یا به آنها مخالفت کند؛ در مورد انواع بمب ها ، موشک ها ، سیستم های حمل و شلیک آنها ، گازهای شیمیایی ، میکروبی؛ تل آویو مقدار زیادی از آنها دارد.
ما بحث درباره این موضوعات را فقط به این دلیل فراموش (!) می کنیم که موضوعی مناسب برای بحث دیپلماتیک مودبانه نیست(!).
منطق ، در گذشته ، در این مورد دچار مشکلات چندان نمی شد زیرا اسرائیل در گذشته در محاصره دشمنان بالقوه فراوانی قرار داشت که حق زیستن آن را حاشا می کردند.
می دید که چنان دشمنانی دنبال به دست آوردن این گونه سلاح ها هستند.
جنگ های بسیاری را دید و بسختی در آنها درگیر شد.شاهد بود که اتحاد شوروی با کلاهک های هسته ای مدام در آب های دچار مشکل اطراف آن پرسه می زند.
منطق در چنان شرایطی آماده بود چشمهایش را ببندد و لب هایش را بدوزد(!).
امروز بهتر است با منطق به واقعیات نگاه کنیم از عراق صدام خبری نیست.
از سلاح های کشتار همگانی که قذاقی دنبالشان بود دیگر اثری نیست و تهدیدی از جانب او وجود ندارد.
یمن ، اردن ، عربستان ، مصر؛ هیچ حرفی در مورد این کشورها نمی توان گفت یا خطری را از جانب آنها نشان داد.
می توانید اگر بخواهید، درباره تاسیسات سلاح های شیمیایی سوریه (؛) نگران باشید یا نگران ایران هسته ای باشید اگر چه تهران هفته گذشته گامی قاطعانه در جهت بازگشت به مقبولیت بین المللی برداشت.
اما مسکو دیگر خطری نیست و کل پویایی خطر خاورمیانه تغییر کرده است حالا منطق سراغ شارون آمده است.
او البته با مسائلی مواجه است ، مسائل دشوار سیاسی و بمب گذاران فلسطینی.
اما او نمی تواند در غزه از بمب اتمی یا در بیت اللحم از گاز شیمیایی استفاده کند.
سلاح های کشتار همگانی او در هر نبردی برای فتح قلب ها و مغزها بی فایده است همان طور که قذاقی به بی فایدگی آنها پی برد.
پس چرا ریمونا و مرکز تحقیقات میکروبی در «نس زیونا» همچنان باقی بمانند؛ چرا وانمود می کنید که چنین مراکزی ندارید؛.
منطق رسمی دفاع در برابر تهدید و خطر دفع خطر است.در تهران بنشینید و به شرق نگاه کنید به چین ، هند ، پاکستان ، با بمب هایشان ; به غرب نگاه کنید که در آنجا اسرائیل قرار دارد.
منطقا این طبیعی است که امیرال به فکر عامل بازدارنده خاص خود باشد.
برای بستن این مسیر مقداری تفاهم و ضمانت ها لازم است اما چنین ضمانت هایی در عصر تنها ابرقدرت جهان میسر است.
هر دلیلی وجود دارد تا صراحتا درباره بمب های اسرائیل سخن گفته شود درست همان طورکه می توان سوری ها را از نزدیک درگیر خنثی کردن ذخایر شیمیایی آنها کرد ، اگر فقط بتوانیم زبان درست برای شروع این کار را پیدا کنیم.
پس ، با همه این تفاصیل ، وحشت فعلی غرب از چیست؛ از تروریسم ، دولت های متمرد و سرکش ، از تکرار حملات مشابه 11 سپتامبر.
به این دلیل است که تازه ترین بررسی دفاعی انگلیس از تانک های سنگین و کشتی های جنگی به واقعیات جدید یعنی انعطاف پذیری و اطلاعات (جاسوسی) ، متمایل می شود.
به نظر می رسد حتی قذاقی متوجه این موضوع شده باشد. چرا این مسائل را به شارون یادآوری نکنیم؛.
برخورداری اسرائیل از سلاح های هسته ای و شیمیایی اسرائیل یا جهان را امن تر نخواهد کرد.
بر عکس چانه زنی واشنگتن را با دیگران بر سر این موارد ریاکارانه تر می کند و بسیاری از ابتکارها را بر اثر این ریاکاری نابود می کند و به گروه ها و دولت های متمرد بهانه می دهد تا به تولید، سرقت ، یا خرید سلاح ها و ابزاری ادامه دهند که باعث بی خوابی آقای بلر می شوند.
آیا تل آویو این ارتباط را می بیند؛ آیا می خواهد کل یک منطقه را از بحران نجات دهد؛ انجام چنین کارهایی به تدریج امکان پذیر می شود.
ولی ماقبل از هر چیز نیاز به صداقت برای پیگیری منطق و شروع به گفتگو درباره آن داریم.