فرسایش و فرمایش
وقتمان تنگ است و..... جرس فریاد میدارد که بنویسید طنزت را!..... یک کم خودم را بتکانم، سوژهای، ولو خاک آلود، یافت میشود.
بروید کنار، میخواهم بتکانم!....عرض شود که قریب 16 سال از شکلگیری کنوانسیون جهانی مقابله با بیابان زایی در ریودوژانیرو و عضویت ایران در این کنوانسیون میگذرد. با این حال آماری که در این زمینه اعلام شده است؛ کمی تا قسمتی نگرانکننده است.
به نقل از جراید: «کارشناسان میگویند: نرخ فرسایش خاک در ایران 3 برابر معیارهای جهانی است.»
باور کنید افزایش نرخ بسیاری از چیزهای دیگر همچون سکه و مسکن و ازدواج و گوشت و تخم مرغ وشلغم و بادمجان و.... سایر لوازم و مایحتاج اولیه زندگی، تاکنون نتوانسته است اینقدرها باعث فرسایش ما شود. حالا این که این میان غم افزایش فرسایش خاک را به کجا ببریم؛ بغضی است که گلومان را فشرده است. گوشتان را بگیرید، میخواهم داد بزنم!
فرمایش ما:
بقیه را که نمیدانم، اما چون ما خود ذاتاً آدمی خاکی هستیم، امیدواریم فرسایش بیش از حد خاک نتواند خاکی بودن ما را تحتالشعاع قرار دهد. همه از خاکیم و به خاک برمیگردیم.فقط امیدواریم سر سالم به گور ببریم. آنقدر گرد و خاک به پا نشود که خاکی بودن ما هم معلوم نشود. تمام پزمان به همین خاکی بودنمان است. بروید کنار، میخواهم شکسته نفسی کنم!
بیت خاکی:
«چو خواهی خاک من را بوسه دادن
رخم را بوسه ده...»،خاکم بفرسود!»
رضا رفیع
گفت و گو
