روش‌های گوناگون تدارک!

 از سوی دیگر 2 سال پیش که مدیران جشنواره (بنیاد سینمایی فارابی) اعلام کردند که این مراسم به جای مهر ماه، در اردیبهشت برگزار می‌شود، توجیه‌شان این بود که مهر ماه، آغاز سال تحصیلی است و ممکن است شرکت بچه‌ها در این جشنواره به وضعیت تحصیلی‌شان لطمه بزند. دلیل دیگرشان این بود که چون با تراکم جشنواره‌های سینمایی در نیمه دوم سال روبه‌رو هستیم، بهتر است این جشنواره مهم را در ابتدای سال برگزار کنیم تا تعادل رعایت شود. حاصل این سیاست‌گذاری‌ها، برگزاری دو دوره جشنواره در همدان و در زمان مقرر بود. در فاصله این 2 دوره، یک سال اصلا جشنواره برگزار نشد و نهایتاً اعلام شد دوره جدید در همان زمان قبلی یعنی مهر ماه برگزار خواهد شد!

در این که جشنواره کودک پس از جشنواره فجر مهم‌ترین رویداد فرهنگی سینمای ایران است کسی تردیدی ندارد، اما این که چرا با چنین رویداد مهمی باید این‌قدر سرد برخورد شود، بر هیچ کس روشن نیست. در سال‌های اخیر شاهد بوده‌ایم هرگاه که به موسم جشنواره نزدیک شده‌ایم، مدیران با دعوت از تعدادی فیلمساز، سفارش ساخت تعدادی فیلم کودک را داده‌اند تا برگزاری جشنواره توجیه داشته باشد. به این ترتیب این فیلمسازان مجبور شده‌اند تا در کوتاه‌ترین زمان و در شرایطی غیرمعمول کار خود را جلوی دوربین ببرند. مثلا سال گذشته تعدادی از فیلمسازان مجبور شدند برای رساندن فیلم‌شان، لوکیشن فیلم خود را به همدان ببرند و کارهای فنی فیلم را هم در آنجا انجام دهند. این اتفاقات طی سال‌های اخیر از اهمیت جشنواره کاسته است و ادامه این روند می‌تواند آسیب‌های فراوانی را برای این جشنواره به همراه داشته باشد. امسال فرصت خوبی است تا یک بار برای همیشه تکلیف این بی‌نظمی‌ها روشن شود. اگر جشنواره کودک نیاز سینمای ایران است، پس باید با اتخاذ تصمیم‌های درست به آن، اعتبار از دست رفته‌اش را بازگرداند.