در بهار زندگی احساس پیری نکنید

بهار زندگی

داشتن احساس پیری با پیر شدن واقعی فاصله زیادی دارد. آدم‌ها معمولا از سنین بسیار پایین و گاهی در حالی که هنوز جوان به حساب می‌آیند احساس پیری می‌کنند، در حالی که هنوز 40 ساله‌اید و جامعه رسما شما را میانسال به حساب می‌آورد. این چه مازوخیستی است که دست از سرتان برنمی‌دارد و دائم به جان خودتان غر می‌زنید که پیر شده‌اید.

واقعیت این است که شما تا 40 سالگی هم هنوز جوان به حساب می‌آیید، حتی اگر در سن 27 سالگی اولین دانه موی سفید را در سرتان کشف کرده‌ باشید. گاهی هم در حالی که سرتان به زندگی‌ گرم است و اصلا در بند پیری و میانسالی و از این دست نگرانی‌ها نیستید یک‌دفعه کسی از جایی توی پر و بال بیخیالی‌تان می‌زند. یک صبح بهاری را در نظر بگیرید که شاد‌و شنگول از خانه بیرون می‌زنید تا مثل همیشه سختکوش و وقت‌شناس سرکارتان بروید و درست دم ایستگاه اتوبوس، دختربچه مدرسه‌ای شما را با انگشت به مادرش نشان بدهد و بگوید: «این خانمه هر روز تو این ایستگاهه مامان» و اولین زنگ خطر برایتان به صدا دربیاید. شما که تا دیروز «دختره» بودید حالا به اسم «خانمه» مورد خطاب قرار می‌گیرید. به این ترتیب است که از آن روز به بعد هر روز جلوی آینه می‌روید و تعداد چروک‌های دور چشم و لب‌هایتان را می‌شمارید. دیگر وجود دانه‌های سفید توی موهایتان به نظر بانمک نمی‌آید و برایتان به نشانه‌ای از پیری تبدیل می‌شود.

می‌دانید که چاره‌ای ندارید جز پذیرفتن این حقیقت که شما هم مثل آدم‌های دیگر پیر می‌شوید. تنها راه کنار آمدن با این قضیه پذیرفتن آن است. به جای عزا گرفتن و بالا بردن مصرف کرم‌های ضدچروک و پول جمع کردن برای عمل‌های مختلف جوانی و زیبایی با این حقیقت حال کنید. حرفم را قبول ندارید؟ اصلا لازم شد در اینجا نقل‌قولی از لویی فردینان سلین بیاورم که مطمئن شوید آدم حسابی‌های مشهور هم از این حرف‌ها می‌زنند. سلین در جایی از کتاب «سفر به انتهای شب» می‌گوید: «انگار که درست به لحظه‌ای یا سنی رسیده بودم که آدم در آن خوب می‌داند که با گذشت هر ساعت چه چیزی را از دست می‌دهد، ولی هنوز آن‌طور که باید و شاید به نیروی درایت دسترسی پیدا نکرده که بتواند روی جاده زمان بموقع بایستد و گذشته از این، اگر هم بایستد، نمی‌دانم بدون وجود دیوانگی پیشرویی که از زمان جوانی سراغ آدم آمده و عالم و آدم ستایشش می‌کنند، دیگر چه کار کند.

آن‌وقت است که دیگر به جوانی‌اش نمی‌بالد، هنوز نمی‌تواند پیش همه اعتراف کند که جوانی شاید فقط همین باشد، فقط شتاب برای پیر شدن. در تمام گذشته مسخره‌اش آنقدر پوچی و حقه‌بازی و زودباوری کشف می‌کند که شاید دلش بخواهد دست از جوان بودن بردارد، منتظر بماند که جوانی‌اش ازش جدا بشود، ببیند که می‌رود و دور می‌شود، تمام پوچی‌اش را ببیند، توی خلقتش دست ببرد، برای آخرین بار نگاهی بهش بیندازد و بعد تنهایی راهش را بکشد و برود، مطمئن باشد که جوانی‌اش رفته و آن‌وقت آهسته به طرف دیگر زمان قدم بردارد تا واقعا نگاه کند و ببیند که مردم و اشیا چگونه‌اند.»