حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ایران و اتحادیه عرب
یکی از مباحثی که اخیرا در برخی از محافل سیاسی و رسانه ای مطرح شده و واکنش های متعددی را برانگیخته است ، پیوستن ایران به اتحادیه عرب است که در این خصوص ، چند نکته زیر قابل تامل است :
ب برخی از اعضای اتحادیه عرب ، مانند کشور جیبوتی و یا سومالی ، اساسا عرب نیستند ، همچنین بخشی از مردم الجزایر و یا باقیمانده کشورهای شمال آفریقا که اقوام گوناگون در آنها زندگی می کنند. با این حال چون اغلب شروط بالا درخصوص آنها منطبق است ، به عضویت این اتحادیه درآمدند.
ج : آنچه درباره کشورمان گفته شده است ، عبارت از پذیرفته شدن آن به عنوان «ناظر» و نه «عضو» است که در صورت تایید و تصویب نهایی ، یک امتیاز سیاسی ارزنده برای ایران به شمار خواهد رفت . همین امتیازات سیاسی است که ترکیه را به درخواست مشابه واداشته است . بدیهی است کشور «ناظر» دارای مشخصه ها و امتیازات کشور «عضو» نیست ، ولی با این حال ، همواره از نماینده آن برای حضور در جلسات رسمی دعوت می شود و این خود، چشم اندازهای سیاسی گسترده ای را برای کشوری که به عنوان «ناظر» برگزیده شده است ، ایجاد می کند.
د: باید در نظر گرفت ، ایران در صورت تصویب اتحادیه عرب ، نخستین کشورهایی است که به عنوان عضو «ناظر» برگزیده می شود و این از اهمیت ارتباطات و پیوندهای راهبردی ایران با اعراب مسلمان حکایت می کند. ه حضور نمایندگان سیاسی ایران در اجلاس رسمی اتحادیه عرب ، می تواند فضای مفاهمه و گفتمان موثری برای جلوگیری از طرح برخی از ادعاهای ارضی و همچنین دستیابی به اجماع سیاسی منطقه علیه طرحهای توسعه طلبانه امریکا و اسرائیل را ایجاد کند. و این نکته را نیز باید مطرح کرد که تلاش زیاد روسیه برای عضویت در سازمان کنفرانس اسلامی و اقدام مشابه ترکیه برای عضویت ناظر در اتحادیه عرب حاکی از اهمیت حضور در مجامع در نظام جدید ژئواستراتژی جهان است . اگر چه انتظار می رفت دستگاه دیپلماسی کشورمان به جای درخواست عضویت ، با لابی های دیپلماتیک کاری می کرد که اتحادیه عرب از ایران برای عضویت ناظر دعوت می کرد.
یوسف غروی
گفت و گو
