هیزم تری که خریدار ندارد!!

«فضولی موقوف». این جمله‌ای است که شما پیش از آن که دیگران به رویتان بیاورند، باید به خودتان بگویید. شما«فضولید». درست است. می‌توانید خودتان را کنجکاو بدانید، اما کدام آدم کنجکاوی به این که دوستش پای تلفن با چه کسی صحبت می‌کند، حساسیت نشان می‌دهد؟ چه کسی جز یک فضول‌باشی از ایمیل باز دوستش برای سر در آوردن از روابط او استفاده می‌کند و همه(InBox)‌اش را چک می‌کند؟ کدام آدم کنجکاوی تمام روز را فال گوش می‌‌ایستد تا ببیند همکارانش درباره چه موضوعی پچ‌پچ می‌کنند؟ اصلا فکرش را کرده‌اید که شاید دارند برای سورپرایز کردن شما در روز تولدتان برنامه می‌ریزند؟ هیچ می‌دانید با این کارتان همه چیز را به هم می‌ریزید؟ بی‌خود هم خودتان را گول نزنید. این کار اسمش کنجکاوی جوانانه نیست. اسمش فضولی است و سن و سال هم سرش نمی‌شود.

اسمش را کنجکاوی می‌گذاری؟

فضولی، جوانی و پیری نمی‌شناسد. اولین نشانه‌هایش را در افراد از کودکی بروز می‌دهد. اگر فکر می‌کنید آدم کنجکاوی هستید و اسم کارهایتان به هیچ وجه فضولی نیست، بهتر است خودتان را امتحان کنید. فضول کسی است که کنجکاوی‌اش درباره «زندگی شخصی دیگران» است. می‌خواهد بداند هر کسی در حال انجام چه کاری است و دائم سراغ این و آن را می‌گیرد. دلش می‌خواهد از کار دیگران سر دربیاورد و در این راه هیچ هدف و غایت مشخصی هم ندارد. بعضی‌ها اصلا کار و شغلشان فضولی است. حالا یا برایش حقوق و امتیازی می‌گیرند یا این که فضول بی‌جیره و مواجب هستند.

مثلا کلاس دانشگاهتان را درنظر بگیرید. فرض کنید سال اول هستید و حسابی هم شور و شوق برای شلوغ‌کاری و از کلاس در رفتن و پرداختن به امور غیردرسی را دارید. به هر حال جوانید و باید انرژی زیادتان را یک جایی خرج کنید. حالا روزی را تصور کنید که همه خلاف‌های ریز و درشتتان را که به کسی هم آزاری نرسانده در حالی که جلوی رئیس دانشکده ایستاده‌اید، پیش رویتان ردیف کنند. چه حالی بهتان دست می‌دهد؟ دلتان می‌خواهد آن فضول بدجنس را هر جور شده گیر آورده و دمار از روزگارش دربیاورید؟ به این نوع فضول‌ها، جاسوس و آدم فروش هم می‌گویند.

کنجکاوی همیشه با هدف «کشف» انجام می‌شود. البته فضولی هم به همین هدف است، اما در کنجکاوی شما از کشف و شهودتان به نتیجه مثبتی می‌رسید در حالی که از کشفیات فضولی‌تان جز به هم ریختن اعصاب و زندگی دیگران هیج نتیجه دیگری حاصل نمی‌شود.

کنجکاوی یک خصلت مثبت است. از همان بچگی هم شما را به خاطر داشتنش تشویق می‌کرده‌اند. جوان‌تر هم که شدید، کنجکاوی‌هایتان در آزمایشگاه فیزیک مورد حمایت معلم و استادهایتان قرار می‌گرفته است. اصلا بدون کنجکاوی‌های دانشمندان، بسیاری از کشف‌های علمی انجام نمی‌شد. کنجکاوی را جزو ذات بشر می‌دانند، اما اگر زیاده از حد باشد خودش را به فضولی نزدیک می‌کند. تفاوت میان کنجکاوی و فضولی، یک خط نازک است حتی شاید باریک‌تر از مو. اگر برای کنجکاوی‌هایتان هیچ هدف مثبتی وجود ندارد، جز ارضای حس‌های کوته‌نظرانه‌، بهتر است خودتان را گول نزنید. شما آدم فضولی بیش نیستید. بروید خودتان را دوا درمان کنید آقاجان.