یک بام و دو هوا

چند سالی اوضاع بر همین منوال بود تا این که بتدریج این قانون شکل فراگیر خود را از دست داد و تقریبا می‌توان گفت که دست سینماها برای اجرا یا عدم اجرای آن باز ماند. از آن پس هر سینمایی مایل به عرضه بلیت نیم‌بها در روزهای شنبه بود، کار خودش را می‌کرد و سینمایی هم که به هر دلیلی از اجرای این قانون سر باز می‌زد، جوابگوی هیچ دستگاهی نبود.

همین زمان سروکله تئاترهای عامه‌پسند پیدا شد و صاحبان سینماها که دنبال فرصتی برای درآمدزایی هرچه بیشتر بودند، قضیه بلیت‌های نیم‌بها را رها کردند و سراغ این تئاترها رفتند. این تئاترها که در واقع آتراکسیون‌های بسیار مبتذل و بی‌ارزشی بودند، در بهترین ساعت‌های شب نمایش هفتگی‌شان را شروع کردند و بتدریج در تعداد بیشتری از سینماها گسترش یافتند. با رواج این تئاترها، بحث بلیت‌های نیم‌بها تازگی خود را از دست داد و تبدیل به موضوع کهنه و تکراری ای شد که هیچ کس تمایلی به صحبت درباره آن نداشت.

این روند سیاست «کج‌دار و مریز» ادامه داشت تا این که در این اواخر انجمن سینماداران (صاحبان سینما) پیشنهاد کرد که نه‌تنها بحث کهنه نیم‌بها شدن بلیت‌ها جدی گرفته شود، بلکه بهتر است به جای یک روز، 2 روز در هفته این اتفاق بیفتد. فعلا معلوم نیست که این پیشنهاد تا چه اندازه می‌تواند عملی باشد یا نباشد اما بهتر است به دو نکته بسیار مهمی که از متن این خبر به دست می‌آید، دقت کنیم.

اول این که این پیشنهاد از سوی سینماداران مطرح شده است یعنی کسانی که خیلی دقیق و درست می‌دانند که کدام طرح‌های اقتصادی راهبردی و تعیین‌کننده است و کدام‌ها چنین خصوصیتی ندارند. صاحبان سینماها مهم‌ترین صنفی هستند که دیدگاه‌هایشان درباره اقتصاد سینما راهبردی و تعیین‌کننده است. آنان از نزدیک شاهد بازخوردهای سیاست‌های اقتصادی هستند که تا چه اندازه فرمایشی و فرمالیته‌اند و تا چه اندازه بازدهی مثبت دارند. پس طرح چنین پیشنهادی از سوی آنان حتما به این معناست که طرح عرضه بلیت‌های نیم‌بها آنقدر بازدهی دارند که تبدیل آن به 2 روز در هفته می‌تواند رونق بیشتری به سالن‌هایشان بدهد.

نکته دوم در باب این پیشنهاد، توجه به این نکته است که از ابتدای سال جدید بهای بلیت سینما به شکل چشمگیری افزایش یافت. سینماهای درجه یک تهران اینک فیلم‌ها را با بلیت 4000 تومان عرضه می‌کنند. تقابل این دو رویکرد در زمانی کمتر از 2 ماه، به طور آشکاری بیانگر نوعی تناقض در سیاست‌های اقتصادی برای بهبود وضعیت اقتصادی سینماست. در صورتی که می‌خواهیم امکان استقبال بیشتر مردم از فیلم‌ها را با عرضه بلیت‌های نیم‌بها در 2 روز در هفته بالا ببریم، چرا از آن سو بهای بلیت را به این میزان قابل توجه بالا می‌بریم؟ هفته‌های آتی مشخص می‌شود که کدام تلقی اقتصادی از سینما قابلیت اجرایی بیشتر را دارد....