پوتین رزمنده

شنیدن این‌ چنین رفتاری از فرمانده‏ای مثل شهید همت که کارنامه درخشانی در فرماندهی دارد، فرمانده‌ای که کار هر روزش آب و جارو کردن محوطه بوده است برای این‌که بتواند با این کار بدی‌های درونش را جارو کند، کسی که وقتی رزمنده‌هایش غذا نداشتند غذا نمی‌‌خورد و می‌گفت من دیگر از دنیا سهم غذایی ندارم، کسی که وقتی خودش کفش ندارد کفش را به رزمنده و بسیجی دیگر می‌دهد زیاد جای تعجب ندارد.

متاسفانه این را می‌توان جزو همان شایعه‌سازی‌های انسانی ما حساب کرد. به این معنا که عمل بیان می‌شود و زمان و مکانی که این عمل انجام شده و علتی که این کار انجام شده بیان نمی‌شود.

مهم‌ترین چیزی که در این عمل شهید همت عزیز وجود دارد احترام و ارزش به رزمنده است، رزمنده‌ای که جانش را در طبق اخلاص فدای دین و ایمانش می‌کند. اصلا مهم نیست که ما در این زمان و در ذهنیت خودمان چه فکر می‌کنیم. مهم این است که شهید حاج همت در یک زمان و مکانی که تشخیص داده این عمل را باید انجام دهد، انجام داده است، عملی که اگر بار دیگری هم لازم می‌شد انجام می‌داد.

محصور شدن در الفاظ حجابی است در نفهمیدن مفهوم کلام.

اصل و اساس معنایی این گونه جملات در مفهوم است که از آن به ذهن شنونده باید پرتاب شود و آن هم اهمیت و ارزش بسیجی و رزمنده‏است و‏ آن‏ هم جهاد با نفس و خود است قبل از جهاد با دشمن، جهاد اکبر قبل از جهاد اصغر.

حاج همت به رزمنده بسیجی گفت: «آب در قمقمه داری؟»، رزمنده بسیجی گفت «بله دارم»، حاج‌همت گفت «پوتین خود را در بیاور و داخل آن آب بریز» بسیجی پوتین خود را در آورد و داخل آن آب ریخت؛ حاج همت پوتین را برداشت و آب را خورد و گفت «آب متعفن پای بسیجی که با اخلاص برای دفاع از وطن اسلامی خود آمده است، خوردن دارد؛ مبادا کسی جلوی چشم من بسیجی را تنبیه کند».