اکوکاردیوگرافی

در اکوکاردیوگرافی داپلر می‌توان سرعت خونی که بین حفرات قلبی و در شریان‌های بزرگ جریان دارد را نیز مشخص کرد. به این صورت که بر اساس تفاوت انعکاس صوت از گلبول‌های قرمزی که به سمت پروب می‌آیند و آنهایی که از پروب دور می‌شوند، شکل‌هایی ترسیم می‌شود. همچنین برای بهتر شدن وضوح تصویر در اکوی داپلررنگی جریان خون با رنگ‌های مختلفی نمایش داده می‌شوند، مثلا خونی که به پروب نزدیک می‌شود به رنگ قرمز و خونی که دور می‌شود به رنگ آبی نمایش داده می‌شود.

بیماران دچار ناهنجاری‌های مادرزادی قلب عموما دچار تنگی یا گشادی دریچه‌های قلبی یا عبور خون از سوراخ‌های نابه‌جای داخل قلب هستند که در اکوکاردیوگرافی همه این اشکالات بخوبی قابل رویت است. بیماری‌های دریچه‌ای که در دوران بزرگسالی ایجاد می‌شود مثل؛ تنگی دریچه آئورت یا نارسایی دریچه میترال نیز به خوبی با اکوکاردیوگرافی قابل بررسی است. علاوه براین در بیماران دچار نارسایی قلبی، میزان ضعف درحرکت دیواره بطن با شدت نارسایی ارتباط مستقیم دارد که بوسیله اکوکاردیوگرافی تشخیص داده می‌شود.

دراکوکاردیوگرافی معمولی پروب که همان وسیله ارسال امواج صوتی است روی قفسه سینه با فشار ملایمی قرار داده می‌شود و به هیچ عنوان آزاری برای بیمار ایجاد نمی‌کند. در سال‌های اخیر برای بررسی دقیق‌تر قلب، پروب‌هایی طراحی شده‌اند که به وسیله آندوسکوپ وارد مری شده و از فاصله نزدیک‌تری می‌توان به بررسی ساختمان‌های قلبی به خصوص دریچه میترال و دهلیز چپ پرداخت.

باید دانست که اکوکاردیوگرافی و تست ورزش به صورت غیرمستقیم، باز بودن رگ‌های کرونری قلب را مورد بررسی قرار می‌دهند و در هیچ یک از این دو رگ‌ها به طور دقیق دیده نمی‌شوند. برای تشخیص دقیق تنگی رگ‌های کرونری بایستی از روش آنژیوگرافی که تصویربرداری از رگ‌های قلب است، استفاده کرد. این روش برخلاف اکوکاردیوگرافی نیاز به تجهیزات و فضای خاص دارد که در هفته آینده مورد بحث قرار می‌گیرد.

دکتر رضا کریمی /  متخصص بیماری‌های داخلی