یک پلیس مخفی در تبعید

هم بله و هم خیر. کاراکتر فرانک ریوا در جایی مثل تلویزیون بهتر جواب می‌دهد. شما نمی‌توانید یک پلیس سن و سال‌دار را برای نقش اصلی یک فیلم سینمایی انتخاب کنید. احتمالا تماشاگران سینما استقبالی از او و کارهای ماجراجویانه‌اش نخواهند کرد. جوانان و تماشاگران امروزی سینما بیشتر به دنبال ماجراجویی، حادثه‌پردازی و جلوه‌های ویژه پیشرفته هستند، اما آنها کاراکتر مرا در یک مجموعه تلویزیونی راحت‌تر قبول می‌کنند.

فرانک ریوا یک پلیس مخفی است که 25 سال از عمر خود را در تبعید به سر برده است. او پس از این همه سال دوباره به شهر قدیمی خود برمی‌گردد و با یک سری ماجراجویی روبه‌رو می‌شود. این جنبه از شخصیت او برایم جالب بود. ضمن این که مرا به یاد کاراکترهای مشابهی می‌انداخت که در چند دهه گذشته روی پرده سینما بازی کرده‌ام.

زمانی که یک گروه فیلمسازی یک کار سینمایی یا تلویزیونی را تهیه می‌کند، امیدوار است این کار با موفقیت روبه‌رو شود. هیچ کس کاری را با این نیت شروع نمی‌کند که بیننده‌ای برای آن نداشته باشد. در همین ارتباط، من احساس می‌کنم فرانک ریوا یکی از مجموعه‌های موفق تلویزیونی بوده است. برخلاف مجموعه‌های موفق آمریکایی که پخش آنها معمولا تا 80 اپیزود هم طول می‌کشد، مجموعه‌‌های اروپایی چنین امتیازی ندارند. ما در کنار رقابت با محصولات خودی، باید با تولیدات آمریکایی هم رقابت و مقابله کنیم. به همین دلیل، بازار رقابت در اینجا فشرده و سخت است. بعضی وقت‌ها، مجموعه‌هایی که اقتباسی از کارهای موفق آمریکایی هستند موفق به جلب انبوه تماشاگران می‌شوند. اما فرانک ریوا یک کار اصیل بود، با وجود این ادامه یافتن پخش این مجموعه برای 6 اپیزود، یک موفقیت نسبی برای آن است.

خیر. در این‌جور مجموعه‌های اپیزودیک، فیلمنامه و نویسندگان آن اهمیت بیشتری دارند. نویسندگان کسانی هستند که از آنها به عنوان خالق اثر اسم می‌برند. آنها برای بازیگر خط کلی قصه و ماجرا را تعریف می‌کنند و کار براساس آن پیش می‌رود. به همین سبب، تغییر کارگردانان آن خیلی به چشم نمی‌آید.

بله. اگر پیشنهاد خوبی باشد حتما قبول می‌کنم. الزامی هم ندارد که این کار پلیسی باشد، می‌تواند در ژانرهای دیگر ساخته شود.

سینما انتخاب و گزینه اول من است، اما باید دعوت به کار شوم تا بتوانم جلوی دوربین آن بروم. من اکنون آلن دلون
‌40 ـ‌30 سال قبل نیستم که جوان بودم و در فیلم‌های زیادی بازی می‌کردم. غبار پیری تاثیر خودش را روی بازیگر می‌گذارد. بعضی وقت‌ها فکر می‌‌کنم شاید بهتر بود که یک نویسنده یا شاعر بودم. در این حالت، کسی با چهره و ظاهر و سن و سال من کاری نداشت و می‌توانستم تا هر زمانی که بخواهم به کار و فعالیتم ادامه بدهم، اما وجه بد بازیگری این است که تو در اولین قدم با چهره‌ات دیده و شناخته می‌شوی. چهره تو، ویترین توست.

زیرا فیلمنامه‌ای به دستم داد که بشدت زیبا و تاثیرگذار بود. وقتی اولین فصل آن را خواندم، دیدم نمی‌توانم از بقیه آن بگذرم و خیلی سریع آن را تمام کردم. در کنار زیبایی و جذابیت فیلمنامه، کاراکترم در آن، مرا جذب خودش کرد. بسختی می‌توان از وسوسه بازی در نقش موجودی تاریخی مثل ژولیوس سزار گذشت. حضور چنین کاراکتری در کنار آن جمع خوب و پرشور بازیگران دیگر، به معنی آن است که باید بازی در این نقش را قبول کرد.

خیر. برای بازی در این نقش کار خاصی نکردم و آمادگی ویژه‌ای در کار نبود. بیش از 50 سال است که در حال بازی در نقش‌ آدم‌های مختلف و در موقعیت‌های متفاوت هستم. همیشه هر بار که جلوی دوربین فیلمبرداری قرار گرفته‌ام از یک شیوه و روش استفاده کرده‌ام. همیشه فیلمنامه را می‌خوانم یا آن را قبول می‌کنم یا خیر. اگر نقش را قبول کنم معنی‌اش این است که می‌توانم در جلد آن کاراکتر فرو بروم. می‌دانید کل کار خیلی راحت‌تر از آن چیزی است که خودم فکر می‌کنم و به آن اعتقاد دارم.

چنین قصه‌هایی جزو علائق خاص من نیست. جوان‌تر که بودم بعضی از داستان‌های آن را خواندم و مثل هر بچه دیگری، این قصه‌ها را دوست داشتم، اما قهرمان قصه‌های من لاکی‌لوک بود. این کاراکتر همیشه مرا شیفته خود می‌کرد. همیشه از خودم می‌پرسیدم او چگونه می‌تواند این همه کار را با این سرعت انجام دهد. خیلی دلم می‌خواست می‌توانستم در یک فیلم سینمایی نقش او را بازی کنم.

بله. فیلمنامه همه چیز را مشخص و معلوم کرده است. من هم براساس آنچه در فیلمنامه آمده حرکت می‌کنم. برای من همیشه قصه فیلمنامه و دیالوگ‌ها تعیین‌کننده همه چیز بوده است. فقط کافی است روی کار تمرکز کنم. در این حالت، دیگر فرقی نمی‌کند چه نقشی را دارم مقابل دوربین بازی می‌کنم.

اگر توانسته باشم تماشاچی را بخندانم، پس در کارم موفق بوده‌ام.

هیجان‌زده و شگفت‌زده‌ام می‌کند. شاید باور نکنید اگر بگویم این چیزها را با یک چشم حیران تماشا می‌کنم. اصلا این همه پیشرفت فناوری در تمام زمینه‌های زندگی و فعالیت اجتماعی، مرا گیج و هیجان‌زده می‌کند. فناوری این روزها پیشرفت سریع و چشمگیری دارد. حاصل کار بی‌نظیر است و سینما هم دارد استفاده خوبی از آن می‌کند.

همیشه این نوع سینما را دوست داشتم. ولی تماشاگران مرا بیشتر در نقش‌های پلیسی و رمانتیک پسندیده‌اند. من هم مجبور بودم فیلم‌هایی را بازی کنم که آنها دوست دارند. علتش این است که تهیه‌کنندگان و فیلمسازان با این جور پیشنهادها به سراغم آمده و می‌آیند. به همین سبب است که در تمام این سال‌ها فقط در سه فیلم کمدی بازی کرده‌ام، ‌که آستریکس سومین آنهاست.