روزانه ها

ای کاش نمی‌دانستیم

مریم خباز: کاش این بار هم آمار نداشتیم، کاش نمی‌دانستیم بر سر نوجوانان بزهکار چه می‌آید، کاش نمی‌فهمیدیم سازمان‌های حمایتگر، این نوجوانان را پس می‌زنند و از نگهداری آنها ابا دارند، کاش نمی‌دانستیم کم‌سن‌ترین بزهکار ساکن کانون اصلاح و تربیت، کودکی 12 ساله است که به جرم سرقت دستگیر شده، ای کاش ... . وقتی مدیر کانون اصلاح و تربیت تهران که هیچ وقت در پرده سخن نمی‌گوید اعلام می‌کند نرخ بازگشت کودکان بزهکار به این کانون 7 درصد است و وقتی با ضرب و تقسیمی ساده می‌فهمیم این رقم یعنی از 300 نوجوان بزهکار 21 نفرشان پس از تحمل دوران محکومیتشان دوباره به کانون برمی‌گردند، آن وقت افسوس می‌خوریم که سرنوشت کودکان و نوجوانان بزهکار چرا برای کسی مهم نیست.
کد خبر: ۳۰۸۹۲۹

حتی وقتی اعلام می‌شود سرقت، ضرب و جرح و جرایم مربوط به مواد مخدر در راس جرایم نوجوانان ساکن در کانون اصلاح و تربیت است و اغلب خانواده‌های این نوجوانان سابقه زندان دارند، این خبر فقط چند دقیقه دیده می‌شود و دوباره ضرباهنگش را تا اعلام خبری دوباره از دست می‌دهد. انگار این دست خبرها دیگر حتی برای چند لحظه هم کسی را نگران نمی‌کند و پرسه‌های بی‌هدف این نوجوانان در کوچه و خیابان‌های شهر وجدانی را نمی‌آزارد.

به هر حال، موضوع واقعا جدی است. ماجرا از جایی شروع می‌شود که خانواده‌ای نامتعادل و گسسته بچه‌های بی‌هدف متولد شده‌اش را در فضایی نامطلوب پرورش می‌دهد و حلقه زندگی را گاه به واسطه فقر و اعتیاد یا به خاطر به زندان افتادن چنان بر آنها تنگ می‌کند که بچه‌ها در همان سنین کودکی راه خلاف در پیش می‌گیرند و به خاطر مبتدی بودنشان دستگیر می‌شوند و به کانون می‌آیند.

در کانون اگر به آنها خوش نگذرد لااقل حصار امنی دورشان کشیده می‌شود تا برای نداشتن خوراک و خوابگاهی گرم دست به هر کاری نزنند اما زندگی بی‌دغدغه آنها چون خوابی آشفته زود تمام می‌شود و با باز شدن درهای کانون، دوباره آنها می‌مانند و جامعه‌ای پر از گرگ که احاطه‌شان می‌کند. این داستان زندگی بیشتر بچه‌های کانون است، همان‌هایی که لطف‌الله محسنی می‌گوید، 7درصدشان بعد از آزادی دوباره مرتکب جرم می‌شوند و با جرایم سنگین‌تر برمی‌گردند.

ما اینها را خوب می‌دانیم و کاش مسوولان هم می‌دانستند و باور داشتند که وقتی سرپرست یک خانواده زندانی و فرزندان او بی‌هیچ حمایتی به امان خدا رها می‌شوند، وقتی راه‌اندازی نهادهای شبه‌خانواده جدی گرفته نمی‌شود و وقتی فکری برای بازپروری خانواده‌های بزهکار نمی‌شود، آن وقت است که آرزو می‌کنیم کاش لااقل ما نمی‌دانستیم بیشتر نوجوانان بزهکار به کانون برنمی‌گردند چون برخی از آنها حرفه‌ای می‌شوند و براحتی از دست قانون می‌گریزند.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها