فرهنگسازی تنها راهی است که هنوز برای آن دیر نیست و با آن نسلهای آینده میتوانند فرصتهای بهتری برای زندگی به کره زمین داشته باشند.
آنقدر از هوای آلوده، آسمان سربی، لایه ازون، اثر گازهای گلخانهای، مهدود، خارش گلو، سوزش چشم، کمهوشی، سستی، لختی، خواب آلودگی، کمخونی و سرطان شنیدهایم که باید از خودمان بپرسیم سهم هر کدام از ما در این مسائل چقدر است؟
شما به عنوان راننده خودروی شخصی یا عمومی، بزرگ یا کوچک، مسافری یا باری، چقدر کمک کردهاید تا این واژهها و اصطلاحات، که تا دوسه دهه قبل یا اصلا وجود نداشتهاند یا جایشان در کتابها و مقالههای علمی بود، بر سر زبانها بیفتند؟
به گذشته کاری نداریم! الان دلتان میخواهد چقدر سهم داشته باشید؟ درست شنیدم؟ دلتان میخواهد سهمتان از همه کمتر باشد؟ پس زودتر بجنبید که هنوز خیلی دیر نشده است. جلوی دود را از هر جا بگیری، آسمان آبی میشود؛ یادتان باشد که دود خودروی شما فقط به چشم دیگران نمیرود!
همه گزارشها و مقالههایی که در مورد آلودگی تهیه میشوند، تاثیر نیکوی خود را خواهد داشت؛ تنها باید شمای که خیلی وقتها هوای آلوده گلویتان را میخراشد و چشمهایتان را میسوزاند؛ شمایی که دلتان برای دیدن آسمان آبی لکزده است؛ شمایی که اگر هر روز باران ببارد، باد بوزد و هوا لطیفتر شود، بیاختیار احساس سرخوشی، نشاط و جوانی میکنید، وارد عمل شوید!
زهرا فرضی