طرح امیدوارکننده آسانسور فضایی

بر اساس این طرح، ایستگاه‌هایی در مدار زمین ثابت در ارتفاع نزدیک 37 هزار کیلومتری سطح زمین و در مداری که فعلا ماهواره‌های مخابراتی قرار دارند ، جای خواهند گرفت و این ایستگاه‌ها با کمک کابل‌هایی به ایستگاه‌هایی به روی زمین متصل می‌شوند و ابزارهایی با کمک پیشران‌های آینده با کمک این کابل‌ها کار نقل و انتقال افراد و تجهیزات را به مدار زمین انجام خواهند داد.

افرادی چون تسیلوفسکی اولین کسی که سفر به فضا را فرمول‌بندی کرد و آینده‌نگری چون آرتور سی کلارک بارها به این ایده اشاره کرده‌اند، اما اجرای چنین طرحی تا سال‌ها تنها در داستان‌های تخیلی وجود داشت تا این که پیشرفت‌هایی که در ساخت مواد محکم از یک سو و فناوری پیشران‌ها به وجود آمد، باعث شد این ایده به حقیقت نزدیک‌تر شود.

ناسا برای استفاده موثرتر از ایده‌‌های جدیدی که به تحقق آرزوی آسانسور فضایی کمک کند، مسابقه‌ای را پشتیبانی می‌کند که در‌ آن به ایده‌های برتر عملیاتی در این حوزه جوایزی ارزشمند را اهدا می‌کند.

در 3 سال گذشته هیچ گروهی نتوانسته بود این جایزه را دریافت کند؛ اما امسال داوران این مسابقه جایزه دوم را به یک گروه اهدا کردند.

این گروه توانست ابزار خود را با کمک پیشرانی لیزری از کابلی که در ارتفاع 900 متری به هلی‌کوپتری وصل بود، بالا بفرستد، آنها برای این کار از نوعی صفحه خورشیدی استفاده کرده بودند که با دریافت تابش لیزر نور آن را تبدیل به انرژی کرده و ابزار را حرکت می‌داد.

این گروه توانست بسته اصلی را در مدت 3 دقیقه و 48 ثانیه به ارتفاع 900 متری برساند و همین طولانی بودن مدت انتقال بود که اجازه نداد این گروه به جایزه اصلی 2 میلیون دلاری دست پیدا کند و به جای آن جایزه دوم به مبلغ 900 هزار دلار را به دست آورد تا ایده آسانسورهای فضایی یک گام به حقیقت نزدیک‌تر شود.