اگر گیاه همسایه، غریبه باشد، رقابت تا جایی که ممکن باشد، بالا میگیرد. هر گیاه تلاش میکند با دواندن ریشه، تا آخرین ذره آب را به خود جذب کند و فرصتی برای رقیب نمیگذارد.
در این حالت، گیاه با تغییر سیستم رشد خود، انرژی زیادی را صرف گسترش ریشههایش میکند، در حالی که اگر دانههای هر دو گیاه از یک مادر باشند، این رقابت به نحو محسوسی کاهش پیدا میکند.
گیاهانی که مادر مشترک دارند، رفتار دوستانهتری از خود نشان میدهند و ذخایر موجود را عادلانه تقسیم میکنند. جالب اینجاست که در سطح خاک هم داستان تغییر میکند. در حالی که در شرایط معمولی، گیاهان از تماس با گیاه مجاور پرهیز میکنند، گیاهان همخانواده از نزدیکشدن به هم ابایی ندارند.