دانشگاه تربیت معلم در محاق

این تفکر علاوه بر کم کردن انگیزه افراد در انتخاب این دانشگاه به درآمدهای اختصاصی آن و نوع تخصیص اعتبار و بودجه‌های دولتی نیز لطمه می‌زند.

این گفته‌های رئیس دانشگاه تربیت معلم است. به گفته طاهری‌زاده، بودجه اختصاصی دانشگاه تربیت معلم که 14 درصد است با اجرای طرح‌های تحقیقاتی و پژوهشی و برگزاری دوره‌های آموزشی آزاد و شبانه به دست می‌آید. در حالی که این میزان در دانشگاه‌های دیگر به طور میانگین 50 درصد است و علت این تفاوت زیاد فقط عنوان تربیت معلم است. این وضعیت حتی باعث شده صنایع برای قراردادهای پژوهشی‌شان این دانشگاه را از یاد ببرند زیرا همه حتی مدیران آموزش عالی صرفا این دانشگاه را به چشم یک مرکز تربیت معلم می‌نگرند.

وی افزود: حتی بودجه‌های این دانشگاه براساس آنچه در وزارت علوم و تحقیقات مطرح شد، افزایش نیافت و دانشگاه تربیت معلم در پرداخت یک سال هزینه‌های جاری مانند حقوق اساتید، حق‌التدریس و هزینه‌های خدماتی‌اش درمانده ‌است.

سال 81 که با تایید شورای گسترش آموزش عالی نام دانشگاه تربیت معلم به دانشگاه خوارزمی تغییر یافت، دانشگاه چندین سال با همین نام مثل همه مراکز آموزش عالی بودجه متعارف دریافت می‌کرد. اما ماندگاری نام خوارزمی نیز دیری نپایید و سال 83 82 با حکم شورای انقلاب فرهنگی، عنوان دانشگاه باز به تربیت معلم بازگشت و همراه آن مشکلات و بحران‌های دیرین گذشته نیز رخ نمود.این‌که شورای انقلاب فرهنگی چرا عنوان این دانشگاه را از خوارزمی به تربیت معلم تغییر داد، چندان مشخص نیست اما به هر حال بنا به تصریح رئیس دانشگاه تربیت معلم، عملا 15 سال است که آموزش و پرورش از این دانشگاه نیرویی جذب نمی‌کند؛ چرا که رشد جمعیت دانش‌آموزی کشور، فراتر از برنامه‌ریزی‌های معمول بوده است و تعداد نیروهای تحصیل ‌کرده در تربیت معلم، پاسخگوی نیاز آموزش و پرورش نمی‌توانست باشد. ضمن این‌که سهم دانشگاه تربیت معلم در آموزش و تعلیم معلمان و دبیران آموزش و پرورش فقط 2 تا 3 درصد بوده است.طاهری‌زاده گفت: نمی‌گوییم مشکلات می‌تواند صفر شوند اما می‌گوییم حالا که کشورمان به لحاظ علم و دانش در جهان دارای اعتبار بوده و راه برای توسعه و پیشرفت تا بی‌نهایت برایمان باز است، چرا برای گره‌هایی که براحتی با یک تصمیم باز می‌شود تعلل می‌کنیم و چاره‌ای نمی‌اندیشیم؟

عمر 90 ساله برای یک مرکز آموزشی یعنی ... یعنی خیلی چیزها. یعنی اعتبار آموزش نسلی از معلمان که اکنون شاید عصا به دست دوران سالمندی‌شان هستند و شاید حالا فقط خاطره‌شان مانده است!90 سال عمر یعنی 9 دهه مشکلات با گذشت سال‌ها، کمرنگ یا حل شده و مسائل روتین می‌شود اما در دانشگاه 90 ساله تربیت معلم گویی گذشت زمان تاثیرش را تنها روی دیوارهای دانشگاه جا گذاشته و آنها را فرسوده کرده است.