ضرورت برخورد شدیداللحن با مانکن‌ها

الانه یکی از مشکلات اصلی مردم که پاک آنها را کلافه کرده و نمی‌دانند چه کنند؛ همین بوتیک‌هایی هستند که در سطح کشور اقدام به استفاده ابزاری از مانکن‌هایی ناجور برای فروش بهتر لباس‌های خود می‌کنند که بعضا فاقد پوشش کافی و مطمئن بوده و گاهی در همنوایی و همسویی کامل یا ناقص با برخی بوتیک‌های خیابان شانزه‌لیزه پاریس می‌باشند که ممکن است باعث لیز خوردن نفس عده‌ای بشود.

شما به خودتان نگاه نکنید که به هر بادی نمی‌لرزید. فکر آن بید نورسی باشید که به اندک بادی دچار حرکات لرزشی در نفس لاکردار می‌شود. هستند کسانی که به همین خاطر وارد این بوتیک‌ها نمی‌شوند و گاهی حتی احتیاط می‌کنند و از جلوی این مراکز مساله‌دار هم رد‌نمی‌شوند؛ مگر کسی ناغافل هلشان بدهد. یک نمونه‌اش را خود ما همراه با سعدی علیه‌الرحمه شاهد بودیم که ترجیح می‌دهم فروتنی به خرج دهم و آن را از زبان ایشان برای شما نقل نمایم.

ترس از مانکن‌های لغزنده:

بزرگی دیدم اندر کوهساری
قناعت کرده از دنیا به غاری
به او گفتم: چرا در شهر نایی
که باری بندی از دل برگشایی
گفت: آنجا پریرویان نغزند
چو گل بسیار شد، پیلان بلغزند

خوشبختانه متوجه شدیم که برادران و خواهران دلسوز ما در پلیس امنیت عمومی ناجا، با درک درست این نگرانی ما و سایر ملت و همچنین عزیز بزرگواری که قناعت کرده از دنیا به غاری؛ در نامه‌ای به رئیس اتحادیه پوشاک و لباس‌دوخته تهران خواستار برخورد قاطع با این مانکن‌های مورددار شده است که الحق جای سپاس و تشکر ویژه دارد. در بخشی مهم از این نامه سرگشاده آمده است: «گزارشات واصله و بررسی‌های به عمل آمده، حاکی است برخی از توزیع‌کنندگان پوشاک به منظور جلب مشتری اقدام به نمایش البسه و استفاده از مانکن‌های غیرمتعارف و بسیار‌زننده می‌کنند که این موضوع علاوه بر تبعات سوء، باعث نارضایتی مسوولان فرهنگی و شهروندان شده است.»

گوشه‌هایی از اصل نامه: این نامه در چند بند تنظیم شده که به طور فشرده‌ به آن اشاره می‌کنیم:

1- استفاده نکردن از مانکن‌ها با پوشش‌های غیرمتعارف و خلاف فرهنگ و عرف جامعه... .

2- استفاده از مانکن‌های ملبس به لباس‌های زیر زنانه در واحد صنفی که صرفا البسه زیر زنانه تولید و عرضه می‌کنند؛ مشروط بر این که فروشنده مرد نباشد، بلامانع است.

توضیحات فشرده: به علت تنگی جا به همین مقدار بسنده می‌کنیم و از توضیحات طنزیم)!( شده خود صرف‌نظر می‌کنیم؛ چون نیازی هم نمی‌بینیم. تا همین جای مطلب به اندازه کافی راهگشا هست. فقط می‌ماند یک بند دیگر از نامه مذکور که به «ممنوعیت نمایش پاپیون و کراوات در معرض دید عموم» اشاره می‌کند که چون مبحث جداگانه‌ای را می‌طلبد، شرح و بسط آن را به نوبتی دیگر وامی‌گذاریم. یکی از کرامات ما همین واگذاری است.

تذکر آخر: به امید روزی که یک مانکن غیرمتعارف نیز در پشت ویترین‌ها نبوده باشد و ما با خیال راحت در سطح شهر و بخصوص در پیاده‌رو‌های عزیز رفت و آمد کنیم. البته پوست موز هم نقشی بسزا در لیز خوردن انسان دارد که همینجا از شهروندان محترم تقاضا می‌کنیم از انداختن هرگونه پوست موز استفاده شده در معابر عمومی خودداری نمایند.

مانکن سرزده:

آمده‌ام که سر برم، از مانکن تو شر برم
ور تو بگویی ام که نچ؛ از بوتیکت به در برم!

رضا رفیع