نذر فرهنگی، طرحی خوب اما گمنام

این طرح می‌خواهد همه کسانی را که گذشت و ایثار و محبت از وجودشان می‌تراود، دور هم جمع کند تا فوران احساساتشان دردی از دردمندی دوا کند و فرهنگ نذر را از تلاش برای پر کردن شکم مردم (که اغلب سیرند)‌ بالاتر ببرد. طرح نذر فرهنگی البته دامنه خیلی وسیعی دارد؛ آنقدر وسیع که همه کسانی را که تخصصی دارند یا به جای تخصص فقط مهربانی در چنته دارند، را دور هم جمع می‌کند تا دست در دست هم برای کمک به گرفتاران در ورطه اعتیاد، فقر، زنان سرپرست خانوار، دختران فراری، کودکان خیابانی یا ازدواج آسان بسیج شوند. البته موضوعاتی چون اوقات فراغت، کارآفرینی، بسامان کردن خانواده‌ها و رشد فرهنگ شهروندی هم از موضوعاتی است که داوطلبان شرکت در این طرح می‌توانند در آن فعال شوند، در کنار اینها آنهایی که دستی در معماری و شهرسازی یا امور فنی و مهندسی یا پزشکی دارند هم می‌توانند به دیگر داوطلبان بپیوندند.

ولی بی گمان یکی از بهترین زمینه‌های فعالیت این طرح بخشی است که روی نوجوانان بزهکار ساکن در کانون اصلاح و تربیت تمرکز کرده است، همان بخشی که دست مهربان شهروندان را به سوی نوجوانانی که از نبود محبت به رنج افتاده‌اند، دراز می‌کند. خرداد ماه امسال بود که طرح نذر فرهنگی با پیشنهاد اداره کل بانوان شهرداری تهران در کانون اصلاح و تربیت تهران کلید خورد و طی آن نزدیک به 10 نفر از شهروندان نوعدوست، دیدار مستمر خود را با جمعی از نوجوانانی که هرگز کسی به ملاقاتشان نمی‌آید، آغاز کردند تا این بچه‌ها که همیشه حسرت بی‌کس بودن را خورده‌اند نیز از لذت عزیز و مورد توجه بودن برخوردار شوند.

هم اکنون بیش از 200 نوجوان بزهکار در کانون تهران زندگی می‌کنند که بیش از 80 نفر از آنها هرگز کسی به دیدارشان نمی‌آید، اما طرح نذر فرهنگی فضایی به وجود آورده است تا خیرین دائمی و آنانی که گاه گذرشان به کانون می‌افتد، دست نوازشی بر سر آنها بکشند و مبلغی را ضمیمه پرونده‌شان کنند و به عنوان والدین معنوی آنها جای خالی خانواده را برایشان پر کنند. در این میان یک اشکال وجود دارد و آن ناشناس ماندن طرحی چنین مفید است؛ طرحی که شاید اگر همه نیکوکاران این مملکت با آن آشنا می‌شدند تاکنون سیل حمایت مادی و معنوی ‌شان بر سر محتاجان واقعی فروریخته بود. در واقع طرح نذر فرهنگی از آن دست طرح‌هایی است که فواید زیادی دارد اما به خاطر نبود تبلیغات تاکنون حتی نام آن به گوش خیلی‌ها نرسیده است. پس خوب است آنانی که چنین ایده‌هایی را مطرح می‌کنند تنها به این حد بسنده نکنند چرا که ارزش یک طرح در نتایجی است که از آن ناشی می‌شود. چه خوب است حالا که برای یک کار فرهنگی چند سازمان دست به دست هم داده‌اند متولیان قدر فرصت بدانند و چاره‌ای بسازند تا شاید از این پس آنها که حاجتی دارند و دل برای خدا صیقل می‌دهند کمک به همنوع را بر روشن کردن چند شمع و پخت یک غذا ترجیح دهند و راه بهتر را انتخاب کنند.