نوزادان، مادرانشان را از طریق یادگیری می‌شناسند

او بر این باور بود که محرک‌های حسی که نوزادان با آنها مواجه می‌شوند، در ذهن آنها نقش خواهد بست.

غریزه بچه غازها یا نوزاد دیگر حیوانات برای دنبال‌‌کردن یک شیء متحرک در نخستین لحظات پس از تولد یا علاقه آنها برای نزدیک شدن به اجسامی که شکل مشخصی دارند، یک فرآیند نقش‌پذیری است. در حیات وحش، این رفتار به آنها کمک می‌کند تا یکی از اعضای نزدیک خود را به عنوان مادرشان شناخته و به او عشق ورزند. بعد از گذشت یک تا 2 ساعت پس از تولد، نوزاد حیوان نسبت به موجود زنده یا حتی جسمی که در نزدیکی اوست، احساس وابستگی کرده و از نزدیک شدن به افراد و اجسام دیگر اجتناب می‌کند.

نوزاد انسان نیز تنها دقایقی پس از تولد می‌تواند محرک‌هایی که شبیه به انسان‌های اطراف او هستند از دیگر محرک‌های اطرافش بازشناسد. این در حالی است که آنها پس از ارتباط چهره به چهره با مادرانشان در نتیجه ایجاد تغییراتی در بدن مانند سنتز نوع خاصی از پروتئین‌ها یا ایجاد تغییراتی در انتقال پیام‌های عصبی در محل تماس دو عصب بتدریج به او علاقه‌مند می‌شوند. بنابراین می‌توان به این نتیجه رسید که شناخت والدین توسط نوزادان بیش از آن که واکنشی غریزی باشد، نتیجه یادگیری است.

بر این اساس هر حیوانی که در ارتباط مستقیم و موثر با عضوی از یک گونه متفاوت باشد نیز ممکن است او را به عنوان یکی از والدینش شناسایی کند.

محققان همچنان در تلاش هستند تا به یافته‌های دیگری برای جستجوی شواهدی مبنی بر وجود رفتاری مشابه با آنچه در میان جوجه پرندگان دیده می‌شود، در نقش‌پذیری نوزاد حیوانات دیگر و حتی انسان‌ها دست یابند. بدون تردید چنین رفتاری می‌تواند نقش مهمی در بقای حیات نوزادان، پس از مرگ مادرانشان داشته باشد.

فرانک فراهانی جم