به نظر می رسد بسیاری از گروههای سیاسی ، هدف نهایی فعالیت های خود را منحصر به کسب قدرت می کنند و پس از آن که توانستند پارلمان یا دولت را به تصرف درآورند ، چندان رغبتی به حفظ آن ندارند.
کد خبر: ۲۷۸۳۷
منظور این نیست که تمایلی برای ماندن بر سریر قدرت در آنها وجود ندارد ، بلکه راهکارهایی که خود به خود دوام و استمرار قدرت را به همراه می آورد، برنمی گزینند. همین رویکرد موجب می شود که نقش مردم ، فقط به پای صندوق های رای محدود شود و وعده هایی که به رای دهندگان داده شده ، جامه عمل نپوشد . از سوی دیگر، امروزه اکثر احزاب ، حتی در کشورهای توسعه یافته ، در کنار اهداف و برنامه های سیاسی (که سهم کمتری از مجموع برنامه ها را به خود اختصاص می دهد) تلاش می کنند با وعده های رفاهی ، شهروندان را اولا به پای صندوق های رای بیاورند و ثانیا رای آنها را به نام خود وارد صندوق کنند. شاید به همین دلیل است که تشکیل دولت رفاه ، از دهه های قبل در تئوری های سیاسی جایگاه ویژه ای پیدا کرده است . چند ماه دیگر، انتخابات مجلس شورای اسلامی برگزار می شود و علی القاعده گروهها و جناحهای سیاسی در آن نقش فعالی خواهند داشت . احزابی که متمایل به دولت کنونی هستند، نمی توانند مبلغ سیاست های رفاهی باشند؛ زیرا لازمه این کار ، انتقاد از سیاست های دولت کنونی است که این گروهها کمتر حاضرند به آن تن دهند. طبعا منتقدان دولت فعلی ، راحت تر می توانند برای تبلیغ خود ، به مسائل رفاهی و معیشتی بپردازند و از سیاست های کنونی انتقاد کنند اما به نظر می رسد ، اجازه ایجاد چنین فضایی داده نمی شود و بحثها حول مسائل صرفا سیاسی (آن هم با نگاه حزبی) دور می زند. آیا طرح مسائلی مانند بستن دفاتر نظارت شورای نگهبان ، نظارت استصوابی ، تعیین صلاحیت ها که عمدتا از سوی احزاب حاکم طرح می شود، هدفی جز دور نگاه داشتن افکار عمومی از تنگناهای رفاهی و معیشتی دارد؛ آیا احزاب حاکم برای حفظ قدرت شورا راههای کم هزینه تری را در سر نمی پرورانند؛
