چه‌‌ کسی‌ ‌متولی ‌‌است؟

مشارکت فراگیر مدارس، مهدکودک‌ها، مراکز خصوصی تئاتر، انجمن‌های محلی، انجمن‌های زنان، کلیساها، پرورشگاه‌ها و مهم‌تر از همه، خانواده‌های اروپا و آمریکا برای کشاندن تئاتر به خانه‌ها؛ به دلیل شناخت عمیق اندیشمندان و برنامه‌ریزان عرصه تربیت نسبت به اثرات هنر تئاتر است.

کد خبر: ۲۷۵۳۵۳

این بهره‌گیری از تئاتر با هدف ایجاد یا تقویت اعتماد به نفس در کودکان و نوجوانان، تلاش برای برخورداری بچه‌ها از شخصیتی متعادل و در نهایت «تربیت شهروند موفق» است که صورت می‌پذیرد.

گرچه این اقدام از جهاتی تازه به نظر می‌رسد، اما واقعیت آن است که اثرات تربیتی تئاتر از ابتدای پیدایش آن در یونان، همواره مورد توجه فلاسفه و هنرمندان بوده است و در طول تاریخ نیز همه جوامع به آن پرداخته‌اند. به طوری که در دسته‌بندی تئاتر، شاخه تئاتر آموزشی تربیتی نیز مشاهده می‌شود. در ایران اما تئاتر کودک که مانند ادبیات کودک، جوان‌تر از مشابه بزرگسالانه است، هنوز مورد توجه جدی قرار نگرفته است. از جمله مصداق‌های این کم‌توجهی در دو مورد برجسته؛ نبودن رشته تئاتر کودک در دانشکده‌های هنر و مهم‌تر از آن نامشخص بودن متولی تئاتر کودک تجلی می‌یابد. نتیجه آن که متاسفانه حجم قابل توجهی از تئاترهای تولید شده برای بچه‌ها، فاقد معیارهای لازم است و تولیدکنندگان آن با سهل‌انگاری و ندانم‌کاری، گاه اثرات تخریبی غیرقابل جبرانی بر کودکان به‌جا می‌گذارند.

از سوی دیگر، گرچه جشنواره‌های تئاتر کودکان نیز در کشور برگزار می‌شود، اما اغلب آثار شرکت‌کننده صرفا برای جشنواره تولید می‌شوند و تئاتر کودک جریانی جاری و مستمر نیست. در این شرایط نابسامان، بیشتر از هر زمان دیگر نیاز به متولی مشخص تئاتر کودک احساس می‌شود تا اولا از پراکنده‌کاری‌های موردی و گاه نادرست پرهیز شود و ثانیا یک نهاد آگاه برخوردار از متفکرین و متخصصین کارآزموده به این امر حساس بپردازند.

به قرار اطلاع، خوشبختانه و بالاخره این مهم محقق شد و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، با برنامه‌ریزی‌های بنیادینی که طراحی کرده، بر آن شد تا با هدایت و مدیریت تئاتر کودک، آن را از نابسامانی نجات بخشد. خوشبختانه آقای سمیزاری، مدیر انتخابی برای واحد تئاتر کانون که خود از صاحب‌نظران و تولیدکنندگان تئاتر، بویژه تئاتر کودک و نوجوان است و از شوق بسیار برای بهره‌گیری از افراد سرآمد برخوردارند، برنامه‌ای طراحی کرده‌اند که مورد استقبال بسیاری از صاحب‌نظران قرار گرفته است.

اما نباید فراموش کرد که با خواست و اقدام یک مدیر و حتی با داشتن برنامه و یاری جستن از کارشناسان خبره، الزاما توفیق موردنظر حاصل نخواهد شد.

انتظار اصلی آن است که مدیران ارشد کانون از این برنامه‌های بنیادین، حمایت همه‌جانبه و جدی به عمل‌ آورند تا هم جفایی که طی سال‌ها بر فعالیت‌های تئاتری کانون رفت، جبران شود و هم جریان تئاتر کودک و نوجوان در مسیر صحیح خویش قرار گیرد.

از سوی دیگر شایسته است همه مراکز، نهادها و هنرمندان این عرصه با شوق و حمایت همه‌جانبه از این مسوولیت‌پذیری استقبال کرده و آن را به طور عملی مورد توجه قرار دهند.

بپذیریم که تئاتر کودک و نوجوان فقط یک تئاتر نیست؛ بلکه امکانی موثر برای رفع نارسایی‌های فاحش بزرگسالان آینده‌ کشور محسوب می‌شود. جامعه به افرادی سالم و برخوردار از شخصیتی متعادل محتاج است. همت کنیم.