تو را سربلند می‌خواهمت

 27 سال از روزی می‌گذرد که مردم ایران به خیابان‌ها ریختند تا شادی آزادی شهر خون و قیام را با همدیگر و امامشان (ره)‌ تقسیم کنند، درست مثل رزمنده‌هایی که پس از ماه‌ها در مساجد جامع شهر جمع شده بودند تا یکصدا فریاد بزنند«ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته، خون یارانت پرثمر گشته / آه و واویلا/ کو جهان‌آرا»

در تمام این سال‌هایی که مثل برق و باد گذشت، خرمشهر اما به حیاتش ادامه داده است، هر سال سوم خرداد نامش سر زبان‌ها افتاده و مردم خاطره خونین آزادی‌اش را پاس داشته‌اند، اما کسی به زخم‌های کهنه این شهر که هنوز هم پس از 27 سال التیام نیافته خیره نشده است.

خرمشهر در حافظه تاریخی مردم ایران جایگاه قابل توجهی دارد، پیش از آغاز جنگ یکی از زیباترین‌ شهرهای بندری ایران بود که هم رونق اقتصادی داشت و هم جاذبه برای گردشگران. لشکرکشی صدام اما خرمی این شهر را گرفت تا نخل‌های بی‌سرش با خون جوانان این مرز و بوم آبیاری شوند.

پلان اول؛ آتش در نخلستان

بعدازظهر 31 شهریور سال 1359 برای خرمشهر یک روز عادی نبود، صدای انفجارهای پیاپی آخرین روز تابستان سال 59 را به کابوس این شهر خرم تبدیل کرد تا مردم این شهر روزهای متفاوتی را تجربه کنند.

همه غافلگیر شده بودند، اما چاره‌ای نبود باید هسته مقاومت شکل می‌گرفت و گرفت، باید جوان‌ها و پیرها دست به دست هم می‌دادند که دادند تا ارتش صدام که آمده بود 3 روزه به تهران برسد پشت دروازه‌های خرمشهر زمینگیر شود. مقاومت با دست خالی هم البته 34 روز می‌توانست طول بکشد، 34 روز سخت برای مدافعانی که نه تجهیزات داشتند و نه پشتیبانی می‌شدند. با این حال اما صدام و فرماندهانش 34 روز با تمام توان به این شهر حمله می‌کردند تا بالاخره بتوانند پرچم‌شان را در این نقطه از ایران به اهتزاز درآورند و قهقهه پیروزی سر بدهند.

پلان دوم: حماسه خون

روزهای اشغال کش می‌آمد. فرماندهان جوان سپاه و ارتش پس از برکناری بنی‌صدر، به هم نزدیک‌تر شده بودند. طرح‌ها ریخته می‌شد، پشت سر همه چند عملیات موفق، بالاخره زمینه را برای حمله بزرگ فراهم کرد؛ حمله‌ای که در تاریخ جنگ‌های دنیا بی‌نظیر بود و همین بی‌نظیری از یک طرف ارتش عراق را غافلگیر کرد و از طرف دیگر باعث شد تا رهبر انقلاب(ره)‌ آزادسازی این شهر را این گونه تعبیر کند: «خرمشهر را خدا آزاد کرد.»

پلان سوم: روایت اکنون

در سالیاد فتح خرمشهر به این شهر رفتم. هنوز نخل‌های بی‌سر فراوان است و خانه‌هایی که چراغ‌شان تاریک است. خیابان‌هایی که خاکی است و خلاصه چهره طبیعی یک شهر در خرمشهر چندان رخ نشان نداده است. اهالی همه آرزو می‌کنند باز هم روزهای روشن و زندگی عادی به خرمشهر بازگردد.

مردم می‌گویند: بنویس مشکلات زیادی داریم. بنویس امکانات نداریم. بنویس آب نداریم. بنویس گاز نداریم و برق‌مان هی قطع می‌شود....

50 درصد یعنی نصف خرمشهر هنوز بازسازی نشده و پس از یک ربع قرن (27 سال)‌ هنوز وعده‌های مسوولان شهر و... محقق نشده.

رئیس شورای اسلامی شهر، نداشتن تولید ناخالص، نبود کارخانجات، راه نیفتادن اسکله و گمرکات و... را از مشکلا‌ت این شهر نام برد. 80‌درصد از جمعیت بیش از 180 هزار نفری خرمشهر از کمیته امداد و بهزیستی و... مستمری‌ یا حقوق می‌گیرند؟! استاندار خوزستان تاکید می‌کند که بازسازی خرمشهر دیر آغاز شد و 20سال زمان نیاز است تا این شهر دوباره خرم و آباد شود.

سیدجعفر حجازی گفت: بازسازی اقتصادی و اجتماعی دیربازده اما مهم‌تر است، مخصوصا که در سال‌های اخیر به تربیت نیروی انسانی ‌توانمند و بومی منطقه پرداخته نشده است.

اهواز - سمیه غافلی
خبرنگار جام‌جم