احیای قناتها 400هزار شغل ایجاد می کند

 بر این اساس انجام عملیاتی که به حفاظت از منابع آب و خاک و استفاده بهینه از آن منجر می شود، ضرورت می یابد. یکی از این عملیات ، آبخیزداری است که می تواند در کوتاه ترین زمان و با کمترین هزینه به حفظ و تقویت منابع خاک ، آب و منابع بیولوژیک بپردازد و در عین حال در بعد اقتصاد کلان نیز استفاده بهینه از منابع انسانی را در چرخه تولیدات کشاورزی به همراه آورد. به بهانه فرا رسیدن هفته بیابان زدایی ، با دکتر فرود شریفی ، معاون آبخیزداری سازمان جنگلها و مراتع کشور گفتگویی ترتیب دادیم.

عملیاتی چون آبخیزداری چگونه و از چه طرقی منتهی به ایجاد امنیت غذایی ، پایداری زیست محیطی و جلوگیری از مهاجرت های بی رویه می شود؟

از نقاط قوت آبخیزداری آن است که متناسب با پراکندگی جوامع توسعه یافته می تواند در فاصله زمانی کوتاهی بر اقتصاد معیشتی مردم تاثیرگذار باشد. یعنی از یک سو با ترکیبی از شیوه های بهینه بهره برداری از سرزمین ، بیشترین بازده تولیدی را به دست می دهد و از سوی دیگر از خسارات ناشی از حوادث امروز  طبیعی نیز جلوگیری می کند. مجموع این عوامل نیز به ایجاد امنیت در تولیدات و سرمایه گذاری ها در بخش کشاورزی می انجامد و بالطبع با ایجاد اشتغال مولد، مانع از مهاجرت های بی رویه به شهرها می شود.
با اجرای عملیات آبخیزداری چه میزان اشتغالزایی خواهیم داشت و تا چه اندازه بر سطح تولیدات کشاورزی افزوده می شود؛
ما در حال حاضر حدود 32هزار قنات در کشور داریم که حدود 10میلیارد مترمکعب آبدهی دارند. عملیات آبخیزداری مانع خشک شدن این قناتها می شود و آبدهی آن را نیز چند برابر می کند. با وجود این اگر این 10میلیارد مترمکعب حدود یک میلیون هکتار زمین را آبیاری کند و به ازای هر 5هکتار یک شغل ایجاد شود، حدود 200هزار شغل خواهیم داشت که امکان افزایش آن به 400هزار شغل نیز وجود دارد. از سوی دیگر، عملیات آبخیزداری در زمینهای کشاورزی ، مراتع و جنگلها به حفظ رطوبت خاک کمک می رساند و به این ترتیب از بیابان زایی عرصه ها جلوگیری می کند و این قابلیت را دارد تا در اراضی کشاورزی ، میزان محصولات زراعی را به 3برابر افزایش دهد.
آیا می توان امیدوار بود که با عملیات انجام شده ، دیگر شاهد خسارات بی شمار ناشی از رخداد سیلها در مناطق آسیب پذیر کشور نباشیم؛
واقعیت این است که مقوله هایی چون بیابانی شدن و افزایش سیلاب ها طی فواصل زمانی 10تا 20سال بروز پیدا می کند و به همین ترتیب مقابله ، کنترل و ترمیم جدی آنها در فواصل زمانی کوتاه مدت ممکن نیست . با این حال اگر بپذیریم که سرعت تخریب منابع زیست محیطی در مناطق آسیب پذیر کشور از سرعت ترمیم آنها بالاتر است ، باید از یک سو توان اجرایی لازم را در مقابله با بحران تجهیز کنیم و از سوی دیگر قوانین متناسب را وضع کنیم و قوانین موجود را با جدیت به اجرا درآوریم و در کنار آن از حمایت دستگاه قضایی کشور نیز برخوردار باشیم .