تدارکات دردسر ساز

ایران: ناصر حجازی، قاسم طبیبی، مهدی لواسانی، حسین کازرانی، ناصر سلیمی، عباس نوین‌روزگار (46 علی پروین)‌، پرویز قلیچ‌خانی، مسعود مژدهی، جواد قراب، محمد صادقی و غلام وفاخواه (57 مهدی مناجاتی)‌

در حالی که صعود ایران به پلی‌آف جام‌جهانی 1974 مسجل شده بود، محمد بیاتی تصمیم گرفت به ذخیره‌های تیم خود میدان بدهد. تا آن حد که ناصر سلیمی و عباسنوین‌روزگار اولین و آخرین بازی ملی خود را انجام دادند و در نهایت ایران با یک گل مغلوب سوریه شد تا تنها برد تاریخ سوریه مقابل تیم ملی ایران به ثبت برسد. پس از این بازی کیهان ورزشی چنین نوشت: «یک ناکامی بی‌اثر از شکوه پیروزی‌ها و صعود ایران کاست.»

***

بین پایان مرحله گروهی در آسیا تا رویارویی با نماینده اقیانوسیه (استرالیا)‌ نزدیک به 3 ماه فاصله وجود داشت. مسوولان وقت فدراسیون فوتبال تصمیم گرفتند تیم ملی را حدود 2 هفته زودتر راهی اقیانوسیه کنند تا ضمن خو گرفتن به شرایط آب و هوایی، 2 بازی تدارکاتی نیز در نیوزیلند برگزار کند تا آمادگی مطلوبی برای رویارویی با استرالیا داشته باشد، ولی 2 دیدار با تیم باشگاهی کانتربوری نیوزیلند و تیم ملی ایران ‌که هر دو با نتیجه مساوی به پایان رسید در واقع حکم یک فاجعه را برای تیم ایران داشت، چرا که انبوهی از نفرات ملی‌پوش ما همچون پروین، شرفی، آشتیانی، کاشانی و عادلخانی دچار مصدومیت و ضرب‌خوردگی شدند تا تیم تحلیل رفته ایران راهی سرزمین کانگوروها شود.

7  27/5/52 ‌ ورزشگاه اسپورتس گراند سیدنی تماشاگر: 30 هزار نفر

استرالیا 3 (آدریان آلستون 42، آتیلا آبونی 46 و پیتر ویلسون 85)‌

ایران صفر

ایران: ناصر حجازی، جعفر کاشانی، مهدی لواسانی، اکبر کارگرجم، ابراهیم آشتیانی، پرویز قلیچ‌خانی، مهدی مناجاتی، اسماعیل‌حاج‌رحیمی‌پور، (26مرحوم صفرایرانپاک) (46 محمد صادقی) ، جواد قراب، غلامحسین مظلومی و محمدرضا عادلخانی.

ایران در حالی گام به میدان سیدنی گذاشت که به رغم تلاش پزشکان، علی پروین و اصغر شرفی به این مسابقه نرسیدند و کاشانی، آشتیانی و عادلخانی هم به ضرب آمپول وارد ترکیب شدند. رودولف شورر، داور مشهور سوئیسی قضاوت این مسابقه را به عهده داشت، در حالی که دنی مک لنان بریتانیایی هم در کنار محمد بیاتی روی نیمکت ایران حضور داشت. با مصدومیت اسماعیل حاج رحیمی‌پور در اواسط نیمه نخست اوضاع بدتر شد و مرحوم صفر ایرانپاک هم آنقدر ضعیف بازی کرد که پس از 20 دقیقه حضور در میدان در شروع نیمه دوم جای خود را به محمد صادقی داد. گل‌های انتهای نیمه اول و ابتدای نیمه دوم استرالیا در واقع همچون پتکی بر سر تیم ملی ایران فرود آمد و تمام تلاش بازیکنان ایرانی در ادامه بازی نتوانست تغییری در نتیجه ایجاد کند.

با تحلیل رفتن قوای ایران و ضعف بدنی مصدومانی چون آشتیانی و عادلخانی، استرالیایی‌ها بار دیگر بساط حملات خود را راه انداختند و ضربه پیتر ویلسون در دقیقه 85 در واقع تیر خلاصی بر پیکره تیم ملی شد. آیا ایرانیان می‌توانستند در بازی برگشت این شکست سنگین را جبران کنند؟

8  2/6/52 ورزشگاه آزادی تهران تماشاگر: 80 هزار نفر

ایران 2 (پرویز قلیچ‌خانی 14 پنالتی و 31)

استرالیا صفر

ایران: ‌منصور رشیدی، جعفر کاشانی، قاسم طبیبی، ابراهیم آشتیانی، اکبر کارگر‌جم، پرویز قلیچ‌خانی، کارو حق‌وردیان (74 جواد قراب)، علی پروین، محمد صادقی، غلامحسین مظلومی و محمدرضا عادلخانی (62 اصغر شرفی)

با تلاش پزشکان علی پروین هم به بازی برگشت رسید تا تیم ایران با ترکیبی کامل در میدان حاضر شود، هر چند پروین تکنیکی تحت تاثیر مصدومیت یکی از بدترین بازی‌های ملی خود را به نمایش گذاشت. خود او بعدها گفت:‌ «افتضاح بودم و چشمم ترسیده بود. اصلا توپ به پایم نمی‌چسبید. هرکاری کردم نشد که نشد. حتی 10 درصد خودم هم نبودم. جای مربیان تیم بودم همان نیمه‌اول خودم را تعویض می‌کردم، ولی با نظر آنها تا آخر در زمین ماندم. تیم ایران شروع باشکوهی دارد.

محمد صادقی در محوطه جریمه متوقف می‌شود تا کاپیتان قلیچ‌خانی در دقیقه 14 گل اول را به ثمر برساند. خود او 17 دقیقه بعد با ضربه‌ای غیرقابل مهار، اندوخته ایران را 2برابر می‌کند. با شروع نیمه‌دوم امید به اردوی ایران برگشته و ملی‌پوشان ما به آب و آتش می‌زنند تا گل سوم را به ثمر برسانند، ولی جیم فراسر دروازه‌بان استرالیا در یک نمایش خیره‌کننده تمام موقعیت‌های طلایی ایران را ناکام می‌گذارد، حتی او هم در یک صحنه تسلیم می‌شود، ولی تیر دروازه مقابل شلیک آشتیانی مقاومت می‌کند. ورود شرفی و قراب هم گرچه ماشین تهاجمی ایران را تازه‌نفس می‌کند، ولی توپ به‌هیچ‌شکل وارد دروازه استرالیا نمی‌شود و سرانجام با سوت پایانی پاول کازاکوف روسی این تیم به رغم شکست 2‌ صفر در مجموع 23 پیروز می‌شود تا در حضور 80 هزار ایرانی جشن صعود بگیرد.

آرش رستم نمدی