ارث پدری

اما ... . این اما از جنس همان اما و اگرهای جادویی است. اما میراث چیز خطرناکی هم هست، چرا که این قابلیت را دارد آدمی را میراث‌دار کند یا میراث‌خوار. در فرهنگ ما ارث‌خور آنچنان آدم دلچسبی نیست. بیشتر شبیه مفت خور است تا شخصیت محترمی که فقط از سهمیه شرعی و قانونی خود استفاده می‌کند.
یک جورهایی وراثی که به صرف فعل خوشمزه تناول نمودن مشغولند، طفیلی می‌نمایند.

انگار دارند گناه می‌کنند، خلاصه من و شما در خاطرات و تعریف‌هایمان دل‌خوشی از آنها نداریم.

اما میراث‌دار جایگاهش تومنی هفت‌صنار با ارث‌خور تفاوت می‌کند، مثل یک دکتری افتخاری پدر و مادردار است. میراث‌دار با این‌که ارثیه را در جعبه آینه نگه داشته که فقط تماشایش کند و طبعا در حال استفاده دائم از آن است، ولی آیین مولد بودن را فراموش نکرده.

از دارایی رسیده می‌کاهد و بر ثروث آینده، آن هم برای یک وارث دیگر می‌افزاید. حافظ ثروت رسیده است، ‌ولی حاضر به هزینه و سرمایه‌گذاری مثمرثمر در راه سود آتی. از تبدیل طلا با عیار بالا به خروار خروار نان مصرفی روز ابا ندارد. آنچه دارد برایش همه‌چیز نیست و آنچه به‌دست می‌آورد، حتما بهتر از مال فروگذاشته نیست.

اینها که گفتم دقیقا حکایت امروز نسل من است در رادیویی که خیلی می‌خواهمش، تا سرحد جان؛ تا دم مرگ.

ما وارثان دانش و هنر گذشتگان، صاحبان تجربه نوذری، بهمنیار، امیرفضلی، ایرانپوی، فرزاد، محتشم، مشکین، دیهیم و آقالو؛ جانشینان قصه شب، شما و رادیو، رادیو تعطیلات و شب‌به‌خیر کوچولو و... چه کرده‌ایم؟

کدام افق نوینی با خورشید ما مغرب و مشرقش را یافته؟

 کدام رسم زمانه و شرح عاشقانه در کارهایمان پیداست؟ طرز صحبت‌مان چقدر فراگیر است؟ مخاطب تا کجا ما را باور می‌کند؟ من جواب این سوال‌ها را نمی‌دهم. اصلا قصدم این نیست، ولی هر جوابی که ما به پرسش‌هایی که خواندید بدهیم، معلوم می‌کند نسل من میراث‌خوار بوده یا میراث‌دار.

چقدر میراث‌دار بوده، چقدر میراث‌خوار و چقدر می‌خواهد خرج کند و چقدر می‌خواهد پس‌انداز نماید.

رادیو شریف‌ترین نقطه در جغرافیای هنر است و هنرمندانش نجیب‌ترین شهروندان این ناحیه.

برای شریف‌داشتن و نجیب‌ماندن سال‌هاست که در رادیو، ما اهالی رادیو این سوال‌ها را از خود و همسایگان می‌پرسیم. در سالگرد بنا نهادن این شهر شما هم از ما بپرسید این سوال‌ها را جواب پرسش‌های خودتان را بخواهید، با معیارهای خودتان.

فرزاد حسنی