عیدی یا پول زور؟
این روزها عیدی از حد یک سنت حسنه عرفی که میتواند انسانها را به هم نزدیک کند، گذشته و برای کارمندان و زیردستان حکم کمک خرج و برای کارفرمایان به الزام تبدیل شده است.
شاید به خاطر همین الزام، صاحبان حرفه و فن و ارائهکنندگان خدمات و خلاصه هر کس که کارمند و زیردستی دارد، مجبور به پرداخت عیدی است.
پس اگر تا حالا عیدی نگرفته یا ندادهاید، امروز یا فردا دست به کار شوید. منتهی برای عیدی دادن حتما لازم نیست، دست به جیب شوید؛ چرا که این روزها، راه های تازهای برای تامین بودجه عیدی کارکنان وجود دارد مثل کاری که مدیر یک مرکز پیشدبستانی وابسته به کانون پرورش فکری انجام داده و در نامهای اولیای دانشآموزان را به کمک فراخوانده است.
مدیر این مرکز پیشدبستانی، هدف از ارسال این نامه را به ظاهر پاسخ به بیتابیها و اشتیاق اولیا برای مشارکت میخواند و با تعیین ضربالاجل چندماهه از آنان میخواهدکه حداقل 50 هزار تومان تا 100 هزار تومان را به حساب مدرسه واریز کنند تا این مرکز از عهده پرداخت عیدی کارکنان برآید.
به نظر میرسد پیش از این، اولیا براساس وسع و توان مالی خود به پرداخت عیدی کارکنان مبادرت میکردند و با این شیوه، مدیر مرکز قصد دارد از این پتانسیل مالی حداکثر بهره را ببرد و قطعا هر نفر 50 تا 100 هزار تومان مبلغ کمی نخواهد بود! جالب این که پرداخت عیدی به کارکنان جزو وظایف و الزامات کارفرماست و عیدی دیگران هیچ ربطی به آن ندارد و کارفرما حق مصادره به مطلوب آن را نیز نخواهد داشت.
متاسفانه این شیوه پرداخت عیدی، در بسیاری از مراکز آموزشی و حتی برخی مدارس غیرانتفاعی رواج یافته و خالی از اشکال نیست. نخست این که از ارتباط مستقیم پرسنل و ارباب رجوع میکاهد و از سوی دیگر ارباب رجوع، مشتری یا همان اولیای دانشآموزان را برای پرداخت مبلغ خاصی تحت معذوریت و فشار قرار میدهد و از همه مهمتر این که کسی جز شخص مدیر و نزدیکان او نمیدانند چقدر اولیا به مدرسه یا مراکز آموزشی کمک کردهاند و سهم کارکنان بنا بر سلیقه و صلاحدید مدیران مراکز تعیین میشود. عیدی سنت حسنه عرفی است، به نظر میرسد مدیران و کارفرمایان باید فرق آن را با پول زور درک کنند.
کتایون مصری
گفت و گو
