فصل مشترک دایی و کریمی

علی کریمی خیلی زود عصبانی می‌شود، در همین عصبانیت تصمیم می‌گیرد و بدتر این‌که درست در لحظه آشفتگی حرف می‌زند و مصاحبه می‌کند. گاهی حق داشته و گاهی نه،‌ اما آنچه مهم جلوه می‌کند این‌که شاید حقایق بعضی اوقات باید پشت تاریکی‌ها پنهان بمانند تا گذر زمان آنها را عیان کند.

بین علی کریمی و علی دایی، هرچه بوده و گذشته بدون شک ارزشش از تیم ملی بالاتر نیست، حالا برای هر دو نفر چیزی که مطرح است، ‌فرصت است؛ فرصتی که اگر تیم ملی به جام‌جهانی صعود کند برای علی کریمی از دست می‌رود و اگر خدای ناکرده تیم ملی از راهیابی به جام‌جهانی باز بماند برای سرمربی تیم ملی از دست رفته است.

علی کریمی جام‌جهانی 2006 آلمان را با کارنامه‌ای نه‌چندان درخشان به پایان رساند، همه چیز به همان مصدومیت شدید مربوط می‌شد، بازیکن آن روزهای بایرن‌مونیخ در دوران اوج قرار داشت، در هوای سرد الیانس آره‌نامونیخ بشدت مصدوم شد تا شاید تمام آرزوهایی که برای درخشش در جام‌جهانی داشت همان جا رنگ ببازد.

هرچند پس از هفته‌ها دوباره به میدان بازگشت و حتی آماده جام‌جهانی شد، اما آخرین حرف پزشک معالجش که گفته بود ممکن است با کوچک‌ترین ضربه دوباره اسیر این آسیب‌دیدگی شود، شاید برایش کابوش شده بود، این کابوس پیش از جام‌جهانی‌ گریبانش را گرفت.

ایران در دیدار تدارکاتی برابر کرواسی قرار گرفت، آن زمان کریمی از امیدهای اول تیم برانکو بود، همه منتظر هنرنمایی او بودند، اما  شماره 8 تیم ملی در همین بازی و در آستانه جام‌جهانی دوباره مصدوم شد. این‌چنین شد که علی‌کریمی در جام‌جهانی 2006 آلمان برخلاف تمام انتظارات مقابل مکزیک کریمی تکنیکی نبود، مقابل پرتغال یک بازیکن کاملا معمولی بود، برانکو او را از زمین بیرون کشید تا همان داستان پرحاشیه هنگام تعویض رخ بدهد.

علی‌ کریمی عصبانی بود، از خودش، از مصدومیت و شاید از کارنامه‌ای که در نهایت با محرومیت از حضور در برابر آنگولا به حکم برانکوایوانکوویچ از جام جهانی آلمان با خود آورد، به هر حال او که پیش‌بینی می‌شد حتی از ستاره‌های آسیایی جام باشد، چیزی جز حسرت و افسوس همراه خود نداشت و قطعا از خودش راضی نبود. 

هر چند در توصیف شخصیت فردی علی کریمی بارها شنیده شده که هرگز هنگام کسب موفقیت‌های ورزشی از ته دل نمی‌خندد و شادمان نمی‌شود و اغلب متهم به بی‌تفاوتی و بی‌انگیزگی ورزشی است اما شکی نیست که این حسرت ناکامی در جام جهانی هنوز او را می‌آزارد و بدش نمی‌آید که با جبران آن در جام‌جهانی 2010 آفریقا، با خاطره‌ای خوش به سوی روزهای پایانی فوتبالش پیش برود.

از سویی تیم ملی فوتبال هم در شرایط حساسی است، لحظه‌لحظه‌های پیش‌رو تعیین کننده هستند، شاید علی کریمی همان ستاره پیش از جام‌جهانی 2006 نباشد، اما همچنان می‌تواند رقم زننده یکی از لحظه‌های سرنوشت‌ساز باشد.

سارا احمدیان