بویژه با گل تساویبخش او در مقابل امارات، تیم ملی به یک امتیاز باارزش در بازی خارج از خانه رسید تا به عنوان یک بزرگتر و کاپیتان کاردان ، در میانه زمین تیم ملی همچون نگینی بدرخشد.
کریم باقری را میگوییم؛ بازیکن بااخلاق فوتبال ایران که طی این سالها بازیکنی مثل او با این ویژگیهای فنی کمتر دیدهایم. او آمد تا باری را از دوش تیم ملی بردارد و مشاوری امین و صدیق برای علی دایی باشد. در حقیقت حضور او در تیم ملی آرامش خاطر دایی به حساب آمد تا به نوعی قوت قلبی برای جملگی بازیکنان باشد.
با همه اینها کریم باقری وقتی دید از شرایط آرمانی به دور است، نخواست باری به دوش تیم باشد و علی دایی را در رودربایستی قرار دهد. برای همین هم در اقدامی منطقی در کنارهگیری از تیم ملی در این مقطع پیشقدم شد تا این بار نیز مشاورهای درست به سرمربی تیم داده باشد.
شاید اگر این شرایط پیش نمیآمد، علی دایی هیچ گاه از کاپیتان تیمش چشمپوشی نمیکرد، اما کریم باقری دیگر بار بزرگی کرد تا نزد هواداران فوتبالی عزیزتر شود.
او که در مرز 36 سالگی است، با پشتکار لازم و سالم زیستن، سن شناسنامهایاش را به نوعی دریبل کرده است تا با جنگندگی و دوندگی لازم در زمین، الگویی درست برای نوجوانان و جوانانی باشد که در عرصه فوتبال میخواهند صاحب جایگاهی درخور شوند. بیشک کریم باقری با استراحت و ریکاوری لازم، قدرت تحلیل رفتهاش را بازخواهد یافت تا دیگر بار در اوج آمادگی عصای دست تیم ملی و علی دایی در روزهای سخت شود.
حجتالله اکبرآبادی