پیدایش منظومه شمسی

درخصوص منشا منظومه شمسی بهترین نظریه که پیدایش سیارات و اجرام دیگر را توصیف می‌کند چنین می‌گوید که اطراف خورشید در زمان پیدایش گازهای قرصی‌شکلی تجمع یافته بود و به کندی دوران داشت. این توده مواد ابتدایی که به گرد خورشید می‌چرخیدند و به طور کلی از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده بودند، پس از گذشت 200 میلیون سال دستخوش تغییرات بسیاری شدند. هیدروژن و هلیوم از این توده قرص‌مانند بیرون رفتند و در فضا پراکنده شدند و جرم آن را به مقدار اندکی کاهش دادند. در این دگرگونی اندازه حرکت اولیه سحابی دستخوش تغییری نشد، اما در این 200 میلیون سال به علت تفاوت سرعت در قسمت‌های مختلف سحابی، نواحی متلاطمی‌ به وجود آمدند که درون آنها سیارات شکل گرفتند و به مرور به علت جریان‌های بسیاری از مواد اطراف بزرگ‌تر شدند که در این میان زمین نیز به بلوغ خود رسید.

زمین در ابتدای حیات خود تقریبا فاقد جو به شکل کنونی آن بود، اما بعد‌ها طی فرآیندهایی جو زخیم‌تر و مملو از ترکیبات آلی شد.

ابتدا فوران آتشفشان‌ها باعث تولید گازهای CO2( دی‌اکسیدکربن)‌، O2( Hآب)‌، کمی N2‌ (نیتروژن)‌ و مقداری HF(هیدروژن فلوراید)‌، HCl( اسیدکلریدریک)‌، SO2( دی‌اکسیدگوگرد)‌، H2( هیدروژن)‌، H2S(هیدروژن سولفات)‌ شد، مهم‌ترین منبع N2  و CO2  در این فرآیند تولید، فعالیت‌های آتشفشانی بود که منجر به تشکیل مقدار قابل توجهیO2H  هیدروسفر شد. در این گازهای آزادشده، گازO2  وجود نداشت، اما در ترکیباتی مانند اسیدها و سیلیکات‌ها و آب به چشم می‌خورد. بعدها تجزیه نوری O2H  موجب تولید O2 آزاد و پس از جذب تابشUV  محافظ خوبی برای لایه‌های پایین‌تر جو شد.