ترس از اماکن شلوغ

 به این اختلال ترس از مکان‌های باز یا بازارهراسی (آگورافوبی)‌ گفته می‌شود. افرادی که بیماری‌شان شدید است، حتی ممکن است هیچ وقت پا را از خانه خود بیرون نگذارند. در بیشتر موارد این بیماری ناشی از اختلال‌هراسی است و اگر اختلال‌هراس درمان شود، بازارهراسی به مرور بهبود می‌یابد؛ اما گاه رفتاردرمانی نیز ضرورت می‌یابد. بازارهراسی بدون سابقه اختلال هراس اغلب مزمن و ناتوان‌کننده است.

درمان در بیشتر بیماران موجب بهبود علائم اختلال هراس و بازارهرسی می‌شود. دارودرمانی و درمان‌شناختی، بیشترین تاثیر را در بیماران دارند. البته با گروه‌درمانی و خانواده‌درمانی هم می‌توان به بیمار و خانواده‌اش کمک کرد تا خود را با وجود این اختلال و مشکلات روانی اجتماعی ناشی از آن سازگار سازند.

بازارهراسی چه بسا از ناتوان‌کننده‌ترین هراس‌هاست، چون به نحو چشمگیری توانایی فرد را برای کار کردن در موقعیت‌های اجتماعی و شغلی بیرون از منزل مختل می‌کند.

بازارهراسی، بیشتر ناشی از اختلال هراس است. لذا اگر اختلال هراس درمان شود، بازارهراسی نیز اغلب به مرور زمان بهبود می‌یابد. اما گاه برای تخفیف سریع و کامل بازارهراسی رفتار درمانی هم ضرورت می‌یابد.

بازارهراسی بدون سابقه اختلال هراس اغلب مزمن و ناتوان‌کننده است و اختلالات افسردگی و وابستگی به الکل اغلب سیر آن را پیچیده می‌کند.

از آنجا که عواقبی چون غیبت از کار، مشکلات مالی به سبب از دست دادن شغل و سوءمصرف مواد، افراد بازارهراس را تهدید می‌کند، بهتر است این اختلال جدی گرفته شده و برای درمان آن اقدام شود.