گاه پیشرفت باعث پسرفت میشود! با خودم میگویم اگر کسی پیدا بشود و بگوید که من در خانهام برفرض یک ناو هواپیمابر یا یک شاتل فضایی ساختهام یا با بچههای محلهمان یک تیم فوتبال یا بسکتبال تشکیل دادهایم که میتواند تیمهای ملی برزیل و آمریکا را شکست دهد، مردم چه واکنشی به او نشان میدهند؟ محترمانهترین برخورد شک وتردید و خواستن اطلاعات فنی دقیق است وگرنه که ریشخند در انتظار اوست.
کد خبر: ۲۳۰۷۹۵
بهراستی اگر انبوه موفقیتهای دانشجویان و دانش آموزان سراسر کشور در سالهای پیاپی و در مسابقات و همایشهای معتبر جهانی نبود و اگر هر سال انبوهی از مدالهای قهرمانی در رشتههای گوناگون مسابقات روبوکاپ (بهویژه رشتههای شبیهسازی؛ چون در بخش سختافزار رو به پسرفت هستیم) بهدستپژوهشگران خوشفکر ایرانی نمیافتاد، کسی جرات این ادعا را داشت که بگوید: «من یک روبات انساننما ساختهام؟!» هر کس که اندک آگاهی از دانش روباتیک و هوش مصنوعی داشته باشد، بهخوبی فاصله دانش و فناوری کشور ما تا ساخت چنین دستگاهی را میداند؛ زیرا روبات انساننما نیازمند گردهمایی چندین رشته و فناوری، مانند الکترونیک، مکانیک، کامپیوتر آن هم در بالاترین سطح و البته یک مدیریت قوی و سازمانیافته برای تعامل درست این بخشها با یکدیگر است. این کار، کاری نیست که از عهده یک یا دو دانشجو برآید.
چنین ادعای ناصوابی را فقط ممکن است عوامی باور کنند که سره را از ناسره تشخیص نمیدهند؛ آن هم به این دلیل که انبوه استادان، دانشجویان و پژوهشگران ایرانی، پیشتر راهی را هموار کردهاند و بهراستی در کشور ما پای بر شانه دیگران گذاردن چه آسان است!