اختلا‌ل در شخصیت مرزی

باید توجه داشت که بیماری‌های جسمی می‌توانند موجب تشدید علائم شوند. حدود 2 درصد از کل جمعیت به این حالت مبتلا هستند. علت این اختلال بدرستی مشخص نشده، اما نشان داده شده است که مجموع عوامل زیر در ایجاد این حالت نقش دارند: عوامل ژنتیکی، محیط (سابقه بی‌توجهی، سوءاستفاده یا مناقشه‌های مداوم خانوادگی)‌ و خصیصه‌های دوران رشد. این اختلال معمولا با اختلالات خلقی، اختلالات اضطرابی، اختلالات مصرف مواد، اختلالات غذا خوردن یا اختلال استرس بعد از حادثه همراه است.

این بیماران باید از نظر اقدام به خودکشی بدقت زیر نظر گرفته شوند. اگر لازم است که این بیماران در بیمارستان بستری شوند، زمان بستری آنها باید کوتاه باشد؛ زیرا بستری طولانی‌مدت موجب وابستگی و عدم اصلاح اختلال شخصیت می‌شود. برای کاهش استرس بیمار باید در جلسات مختلف ویزیت و بیماری وی پیگیری شود. در حال حاضر درمان دارویی برای درمان اختلال شخصیت مرزی شناخته نشده است. در صورت وجود اختلال همراه با این اختلال شخصیت، اختلال همراه باید درمان شود به عنوان مثال در صورت همراهی این اختلال با افسردگی یا اضطراب، از داروهای مهارکننده باز جذب سروتونین استفاده می‌شود. پس از تشخیص بیماری، بیمار باید در جلسات مداوم توسط پزشک ویزیت شود تا با پزشک ارتباط مناسب برقرار کند و درمان را پذیرا باشد. در صورتی که خطر آسیب رساندن شخص به خود یا دیگران مطرح باشد، باید فرد را بسنده کرد و تا زمان برطرف شدن افکار خودکشی یا آسیب‌رسانی باید فرد را در بیمارستان نگه داشت.

اختلال شخصیت مرزی به مرور با افزایش سن بهبود می‌یابد و درمان آن بسیار پیچیده است و به زمان زیادی نیاز دارد. درمان بیشتر شامل ارائه راهکارهایی به منظور تمرین برای کاهش استرس، دوری از مشغله‌های روزانه و استراحت بموقع است.