اختلا‌ل در سطح عملکرد فکری

 افراد مبتلا به این بیماری دچار اختلال در حافظه کوتاه‌مدت و بلندمدت می‌شوند. اختلال تفکر انتزاعی و قدرت تحلیلگری، اختلال تکلم، تغییر در شخصیت و هیجان، خیرگی و بیش‌فعالی از علائم دیگر این بیماری هستند.
بعضی از این افراد نام اشیاء را نمی‌دانند یا توانایی شناخت اشیاء را از دست می‌دهند. همچنین اختلال خواب و خلق نیز می‌تواند رخ دهد. لرزش اندام‌ها، توهم و هذیان، بدبینی، کاهش وزن و تشنج نیز در بعضی بیماران مشاهده می‌شود. در مراحل انتهایی بیماری، فرد دچار بی‌اختیاری در دفع ادرار و مدفوع نیز می‌شود.

بهترین درمان برای این افراد حمایت همه‌جانبه از طرف خانواده و اطرافیان است. تغذیه این بیماران باید جدی گرفته شود و بهداشت آنها باید مورد توجه قرار گیرد. تدابیر ایمنی لازم باید در محل زندگی این افراد اندیشیده شود تا از آسیب‌های احتمالی جلوگیری به عمل آید.

تحریک حسی این بیماران باید با یادآوری زمان و تاریخ یا استفاده از ساعت‌های بزرگ در اتاق آنها صورت گیرد.
فعالیت این افراد نباید محدود شود و باید به آنها اجازه فعالیت داده شود؛ اما این فعالیت باید با نظارت افراد خانواده باشد. لزومی ندارد که این بیماران از رژیم غذایی خاصی استفاده کنند، مگر این که بیماری دیگری داشته باشند که مصرف غذای خاصی را در آنها منع کند. درمان دارویی این بیماری باید تحت نظر پزشک باشد. داروهایی که در این افراد مورد استفاده قرار می‌گیرند، معمولا داروهای روانپزشکی هستند مانند رسپریدون، الانزاپین، سرترالین، فلوکستین و... حمایت از این بیماران طی دوره درمان نیز مهم است و وضعیت مغزی، تغذیه‌ای و بهداشتی این بیماران باید مکررا مورد بررسی قرار گیرد.