حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
مهدی فضائلی
مراقب باشیم
«دولت وحدت ملی» که درباره منشأ و خاستگاه اولیهاش نمیتوان اظهارنظر صریحی کرد چرا که هم به پای یکی از چهرههای اصولگرا نوشته شده است و هم یکی از احزاب جریان دوم خرداد مدعی طرح آن است موضوعی است که در هر حال از طرف یک «اقلیت» و یا «جریان مغلوب» وارد صحنه و ادبیات سیاسی کشور ما شده است. اگر کمی به عقب برگردیم و موضوع چندصدایی را نیز کالبدشکافی کنیم به این نتیجه میرسیم که معمولا دو جریان، طرفدار چندصدایی بودهاند؛ یک گروه، کسانی که در اقلیت قرار داشتند و انحصار اکثریت اجازه طرح دیدگاهها و نظرات را به آنها نمیداد و شعار چندصدایی فرصتی بود برای آنان تا از اقلیت خاموش خارج شوند و گروه دوم کسانی که حرفها و ایدههایی ساختارشکنانه داشتند و به منظور ایجاد بستری برای طرح دیدگاهها و نظراتشان، محمل چندصدایی را برگزیدند.
به عبارت دیگر کسانی که صرفنظر از دو مبنای فوق و از موضع قوت و داشتن منطق قوی حقیقتا طرفدار چندصدایی باشند، کم بودهاند و هستند.
امروز موضوع «دولت وحدت ملی» نیز اینگونه است. یعنی طرفداران این ایده، صرفنظر از قضاوت ارزشی درباره آن، کسانی هستند که یا در بین اصولگرایانند اما پایگاه مردمی زیادی ندارند و یا در جریان مقابل هستند و چون خود را در حاشیه میدانند این ایده برای آنان راهی است برای بازگشت مجدد آنها به متن. علاوه بر این، طراحان این ایده را اگر از جریان دوم خرداد بدانیم، میتوانیم هدف دیگری را نیز برای آنها در نظر بگیریم و آن این که با یارگیری از اصولگرایان و یا همراه نشان دادن برخی از آنها با این ایده، اختلاف بین اصولگرایان تعمیق شود.
لذا پیگیری این ایده از سوی جریان دوم خرداد طبیعی و قابل فهم است اما اصولگرایان موافق این ایده، باید مراقب باشند ابزاری برای منویات مخالفان سرسخت اصولگرایی نباشند و اصولگرایان مخالف این ایده هم مواظبت کنند با برخوردهای غیراخلاقی با اصولگرایان موافق هدف دوم جریان مقابل، یعنی تعمیق اختلافات را سرعت و شتاب نبخشند.
در پایان داستان سید، عام و مکلا را به اصولگرایان طرفدار این ایده خاطرنشان میکنم و این که در همراهی با باغبان چوب به دست نوبت آنها هم خواهد رسید!
گفت و گو
