اختلال هراس شاخه‌ای از اضطراب

برخی از پزشکان عوامل بیوشیمیایی به همراه ناهنجاری شناختی را در بروز اختلال هراس موثر مــی‌دانـنــد. یـوهـیـمـبـیـن (دارو) یـکـی از عـوامـل بیوشیمیایی و افزایش‌دهنده فعالیت سمپاتیک مرکزی است. علاوه بر آن استنشاق دی‌اکسد کربن(2)CO  و تزریق داخل وریدی لاکتات سدیم نیز موجب بروز اختلال هراس می‌شوند.
همچنین نشان داده شده است شیوع اختلال هراس در خویشاوندان افراد مبتلا بیش از افراد طبیعی است. عـلائـم و نـشانه‌هایی در حملات هراس دیده می‌شوند که باید جدی گرفته شوند؛ زیرا فرد مبتلا در ایـن حـالت فشار روانی شدیدی را تحمل می‌‌کند. این علائم و نشانه‌ها عبارتند از: تپش قلب، تنگی نفس، تعریق، لرز، سرگیجه یا غش، نـاراحتی قفسه سینه، تهوع، گرگرفتگی، مسخ شخصیت و ترس از دیوانگی یا ترس از مرگ. در این حالت بیمار معمولا به پزشک مراجعه می‌کند. پزشک تلاش می‌کند با اطمینان‌دهی از بی‌ضرر بودن علائم فیزیکی، از پیشرفت اختلال هراس جـلــوگـیـری نـمـایـد. هـمـچـنـیـن بـیـمـار نـبـایـد از موقعیت‌هایی که موجب حملات هراس می‌شوند اجتناب کند زیرا ممکن است موجب تبدیل آن به اختلال ترس از مکان‌ها و موقعیت‌های اجتماعی (آگورفوبیا)‌ شود.
مبتلایان به آگورفوبیا هنگامی که از خانه دور می‌شوند و در مکان‌های بسته یا موقعیت‌هایی که نمی‌توانند براحتی از آن رها شوند، قرار می‌گیرند، دچار اضطراب می‌شوند. درمان‌های دارویی نیز دراختلال هراس مورد استفاده قرار می‌گیرند. آلپرازولام یک بنزودیازپین قوی‌تر از دیازپام است که در حملات هراس استفاده می‌شود. میزان آلپرازولام باید طی 3ــ2 هفته به حداکثر رسانده شود و هنگام قطع طی 6 هفته بـتـدریـج کـاهـش یابد. بعضی از داروهای ضد افسردگی مانند ایمی‌پرامین نیز در حملات هراس استفاده می‌شوند. تقریبا یک‌سوم بیمارانی که با آلپرازولام یا ایمی‌پرامین بهبود پیدا می‌کنند، با قطع دارو بعد از 6 ماه دچار عود می‌شوند و به درمان بیشتری احتیاج دارند.