آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
پیام یونسی پور
چشمهایت را ببند و سوگند یاد کن
از آخرین روزی که والدیر ویرا در فوتبال ایران پیش روی خبرنگاری فارسی زبان نشست تا با او درباره شکل حضورش در ایران، چگونگی رسیدن به نیمکت تیم ملی و بعد آن صعود عجیب و دور از باور به جام جهانی صحبت کند، حدود 11 سال میگذرد.
تصور میکنید ویرا در کمتر از 3 ماه زندگی با ایرانیان چه چیزی را به یادگار برد؟ ویرا اینگونه پاسخ داد: «من اینجا زیاد دروغ شنیدم، زیاد دروغ خواندم، خیلی زیاد ...»
شاید دچار احساساتی وطنپرستانه شویم و شاید احساس مهمان نوازی مان باز هم زنده شود و به یادمان آید؛ اما گاهی باید گوشههایی از واقعیت ولو تلخ و گس و آزاردهنده را پذیرفت. آنچه از زبان ویرا شنیدیم، تنها مختص او نیست که همین 3 سال پیش، وقتی نگارنده ، مقابل آرمناک پطروسیان در اصفهان نشست و از او درباره دستاوردهایش از 10 سال زندگی در ایران پرسید، چنین شنید: «اینجا یاد گرفتم میتوانی چشمهایت را ببندی و قسم بخوری، بدون این که به راست یا دروغ بودنش فکر کنی...»
آیا قرار است برافروخته شویم؟ در این که در مشهد و میان خداداد عزیزی و خبرنگار شیرازی چه گذشته است کمترین تردیدی نمیتوان داشت. نیاز به بازگویی ندارد که چه کسی مضروب شده و چنین وقاحتی از چه کسی سر زده است. اما آنچه در برنامه تلویزیونی دوشنبه شب «نود» گذشت، منهای اصل اتفاق، تاسف بار بود. همه با تمام وجود برای اثبات حقانیت گفته خود قسم و سوگند یاد میکردند، بیآنکه بفهمیم و بدانیم در این میان چه کسی به روشنی و با وجدان کامل از خدا و پیامبر و وجدان خود مایه میگذارد. وقتی خداداد عزیزی خداوند را گواه میگیرد که دست به روی خبرنگار بلند نکرده و همین خبرنگار و همراهانش نیز خلاف این ادعا را با وسط کشیدن پای مقدسات فریاد میزنند، باید برای این فوتبال و سطح فرهنگی و اعتقادی گروهی از حاضران در آن تاسف خورد. چگونه میتوانیم ببینیم و سکوت کنیم ؟ چه کسی یا چه کسانی این گونه همه چیز را به سخره میگیرند؟
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اگر VAR بود دو بار اخراج میشدم!
گفت و گو
