چند روز پیش یکی از دوستان سرویس اقتصادی روزنامه میگفت که «چه رسانهای شده این اینترنت؟».
حالا که به این جمله پرسشی آمیخته با کمی بهتزدگی، فکر میکنم. میبینم الان چندین و چند سال است که رسانههای سایبر از سایر رسانهها گوی سبقت در عرصه اطلاعرسانی را ربودهاند. تازه اگر همین طور پیش برویم، چند وقت دیگر، کار ما رسانههای چاپی میشود نوشتن از دغدغههای خودمان، چون چیز برای ما باقی نمیماند که امروز از آن بنویسیم و فردا چاپ شدهاش برسد دست مخاطب.
کد خبر: ۲۰۶۲۶۳
در فضای مجازی فاصله و زمان انتشار خبر به طرز عجیبی کاهش یافته و فاصله خبری که داری تا رسیدن به دست مخاطب فقط یکenter ساده است. کافی است این enter را بزنی و بعد در یک چشم به هم زدن (بستگی به سرعت اینترنتت هم دارد) خبر رسیده به دست مخاطبی که کیلومترها از تو دورتر بوده است.
این رسانه ظرفیتهای عجیبی دارد، مثلا همین وبلاگها، خود به خود از وقتی که راه افتادهاند تبدیل شدهاند به یک منبع برای یافتن خبر، خیلی از خبرها را از همین وبلاگها شنیدهایم و دیدهایم، اگر این وبلاگها نبودند و شاید خیلی از خبرهای که بعدها به تیتر یک روزنامه تبدیل شد اصلا امکان رخدادن پیدا نمیکرد.
مثل خبر پالیزدار یا ماجرای دانشگاه زنجان.
سر همین ماجرای دانشگاه زنجان اتفاق جالبی برای ما که روزنامهنگار باشیم رخ داد، دوستی از زنجان زنگ زد و گفت که در دانشگاه رنجان ال شده و بل شده، ما در فکر نوشتن خبر بودیم که دیدیم همه جا پر شده از لینک این اتفاق به شکلهای گوناگون. یعنی از زمان رخدادن اتفاق تا زمانی که خبر منتشر شد فاصله زیادی طول نکشید.
اینترنت حالا ظرفیتها و قابلیتها بیشماری دارد، وبلاگها میتواند پتانسیل خوبی برای بسیاری از کارها باشند، اما همه اینها برمیگردد به نوع نگاه ما به قضایا، نگاهی که تعیینکننده است. ما ناگزیریم که به برخی از این الزامات زندگی مدرن تن بدهیم، الزاماتی که پذیرفتن آنها در شرایط امروز دنیا ضروری است.
برخلاف همیشه اما باید یاد بگیریم که از قابلیتها و ویژگیهایی که اینترنت در اختیار ما قرار میدهد، استفاده کنیم. مثل همین کاری که دفتر توسعه وبلاگهای دینی با مدیریت چندروحانی دارد انجام میدهد، آیا این کار به نظر شما ایرادی دارد؟
من که هر چه فکر میکنم میبینم، بهترین کار، همین کاری است که آنها انجام دادهاند، از قابلیتهای تکنولوژی باید استفاده کرد باید به روز بود. حالا که هواپیما هست اگر کسی با شتر به سفر برود خندهدار نیست.
اگر کسی از ماشین استفاده نکند در این شرایط میتواند به کارهایش برسد، تکنولوژی ضرورت استفادهاش را هم بعد از مدتی تحمیل میکند و چه بهتر که ما خودمان این ضرورت را دریابیم و آن طور که میخواهیم برنامه بریزیم و از آن استفاده کنیم.