اورست کیلویی چند؟

این داستان تخیلی را ساختیم که بنویسیم، برپایی رقابت‌های جوانان آسیا در رشته والیبال و بسکتبال برای سازمان ورزش ایران حکم همان میهمان را دارد، بعد از بازگشت از پکن، خصوصا اگر تیم والیبال نوجوانان هم با اقتدار قهرمان این رقابت‌ها شده باشد و درخشش بسکتبالیست‌های ما هم طوری بوده باشد که چشم همه بدخواهان جوانان و خصوصا جوانان ورزشکار را کور کرده باشد.

خب در این شرایط طبیعی است که هر کس دیگر هم جای مسوولان ورزش مملکت ما باشد، کلی حال می‌کند. از یک طرف مردم خوشحال شده‌اند و از طرف دیگر، ایستادن بر بام آسیا، آن هم در ورزش‌هایی مثل بسکتبال و والیبال سخت‌تر از بالا کشیدن از دیوار پکن نباشد، راحت راحت هم نیست. تازه نکته جالب ماجرا در این است که ما در این 2 رشته در رده سنی جوانان قهرمان شده‌ایم و این یعنی پشتوانه‌سازی، وقتی در بسکتبال و والیبال اینقدر خوب می‌توانیم پشتوانه‌سازی کنیم، پس چرا در کشتی هنوز نتوانسته‌ایم پشتوانه‌سازی کنیم.

نتیجه‌گیری مقدماتی: لطفا از طریق آزمایشگاه رویان چند تا عبدالله موحد، امام علی حبیبی و رسول خادم در اوزان مختلف شبیه‌سازی شوند.

نتیجه‌گیری شبه‌مقدماتی: لطفا اگر امکان شبیه‌سازی این کشتی‌گیران نیست، چند مصطفی کارخانه با گرایش در رشته‌های ورزشی دیگر شبیه‌سازی ‌شود تا لااقل در همه زمینه‌ها بتوانیم دست به پرورش استعداد بزنیم و حال و روزمان مثل حالا نشود.

کارخانه قهرمانی‌

مصطفی کارخانه یک مقام قهرمانی دیگر هم به مقام‌هایی که تا به حال و به عنوان مربی به دست آورده اضافه کرد و طبق یک سنت مالوف بلافاصله پس از به دست آوردن مقام قهرمانی جوانان در رقابت‌های تهران از سمت خودش استعفا کرد. البته آنهایی که کارخانه را می‌شناسند، می‌دانند که این استعفا را نباید زیاد جدی بگیرند. چون احتمالا فدراسیون به این راحتی‌ها این استعفا را نمی‌پذیرد و مگر این که مصطفی کارخانه که حالا تیم‌های ایرانی را قهرمان آسیا می‌کند. در ورامین به دنیا آمده است. زمانی که او به دنیا آمده اتفاق خاصی در این شهر تاریخی نیفتاده و اصلا هم (در تمام مدت رشد و نمو او در این شهرستان)‌کسی فکر نمی‌کرده روزی برسد که کارخانه بتواند یک چهره شناخته شده ورزشی شود و چپ و راست مثل آب خوردن تیم‌های ایرانی را در آسیا قهرمان کند.
برعکس برخی از مربیان سایر رشته‌ها، اگر کارخانه تیم پیکان را قهرمان آسیا نکند یا جوانان ایران را به هر دلیل نتواند به مقام قهرمانی برساند، جای تعجب دارد، وگرنه ایستادن بر بام آسیا که برای این مربی ورامینی کاری ندارد.

مصطفی کارخانه البته در فصل فوتبالی گذشته، یک تجربه جدید هم به دست آورد، او بعد از مدت‌ها سر و کله زدن با توپ و تور و سیستم‌های دفاع روی تور و هجوم از پشت یک‌سوم و... اسیر مرام و معرفت شد و به دنیای توپ و تور دیگری قدم گذاشت که در آن برخلاف حوزه تخصصی‌اش هیچ بازیکنی جز دروازه‌بان حق لمس توپ را با دست‌هایش ندارد.او به دلیل اصرار مدیران ایران خودرو در فصل گذشته سرپرست باشگاه پیکان شد و انصافا در این حوزه هم خوب درخشید و همین درخشش بود که مسوولان فدراسیون والیبال را حسابی نگران کرد. چون آنها ترسیدند که اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، احتمال دارد در فصل بعد باز هم مدیران ایران‌خودرو کارخانه را اسیر مرام و معرفت کنند و او را مجبور به نشستن روی نیمکت تیم فوتبال پیکان کنند. در آن صورت هیچ بعید نبود که کارخانه به راحتی آب خوردن، این بار پیکان را در جام باشگاه‌های آسیا قهرمان کند و بعد فدراسیون والیبال بماند و حوضی که به درد آبتنی هم نمی‌خورد.نگرانی والیبالیست‌ها البته بی‌دلیل بود چون کارخانه خودش حسابی اوضاع ورزش ایران را رصد می‌کرد و به همین خاطر خیلی زود به حوزه اصلی کاری‌اش بازگشت.

[البته این روزها یزدانی خرم که از کشتی خیری ندیده، مدام درحال قدم زدن دیده می‌شود با این بیت بر لب که: کز معز و فرح‌وش ملولم و کارخانه‌ام‌ آرزوست]
جدا از قهرمانی شایسته ایران در مسابقات‌آسیایی جوانان، چند اتفاق هم در حاشیه و متن این رقابت‌ها رخ داد که در نوع خودش جالب توجه بود.

رفیقی که رقیب شد

تیم والیبال جوانان پاکستان امسال با یک مربی ایرانی قدم به این رقابت‌ها گذاشت. علیرضا معمری به عنوان یک مربی لژیونر در حوزه والیبال این بار سکان هدایت ملی‌پوشان جوان پاکستان را برعهده گرفته بود و انصافا به خوبی توانست در بین تیم‌های حاضر در رقابت‌ها بدرخشد.

معمری اگر چه رو به روی ایران هم با تیمش خوب ظاهر شد، اما شاگردان کارخانه توانستند، این تیم را شکست دهند و جواز ورود به رقابت‌های جوانان جهان را به دست آورند.

کارخانه پس از این دیدار به مهر گفته بود: «ما برای آشنایی با شیوه کار دیگر حریفان‌مان به یک ساعت آنالیز بسنده می‌کردیم، اما برای آن که از نتیجه‌گیری مقابل پاکستان مطمئن شویم،‌ مجبور بودیم دو برابر همیشه برای آنالیز وقت بگذاریم.»

دلیل این کار هم حضور یک ایرانی در راس کادر فنی پاکستان بوده است: «اطمینان داشتم که علیرضا معمری برای ما نقشه خاصی دارد. او با کار من و حتی تیم جوانان به خوبی آشنا بود. کوچک‌ترین غفلت من و بازیکنانم می‌توانست مانع فینالیست شدنمان شود. خوشحالم از این که در پایان یک بازی کاملا تاکتیکی به عنوان اولین تیم آسیایی به مسابقات جهانی راه یافتیم؛ هر چند که بازیکنان به خاطر استرس نتوانستند عملکرد رضایت‌بخشی داشته باشند.»

معمری در پایان این رقابت‌ها توانست، تیم ملی جوانان پاکستان را به مقام سومی این رقابت‌‌ها برساند، مقامی که در تاریخ این کشور بی‌سابقه بود.

ایرانی‌ها در صدر

پس از پایان رقابت‌ها آمارها هم از برتری ایران حکایت داشت،‌ به همین خاطر در بین بازیکن برتر این رقابت‌ها ایرانی‌ها توانستند 5 عنوان را به خود اختصاص دهند. مجتبی غیاثی به تنهایی دو عنوان بهترین زننده سرویس و با ارزش‌ترین بازیکن را از آن خود کرد و پس از او علیرضا جدیدی به عنوان بهترین مدافع، فرهاد سال افزون به عنوان بهترین پاسور و گل‌محمد سخاوی به عنوان بهترین لیبرو معرفی شدند.

در این جدول تنها عنوان‌های امتیاز آورترین، بهترین آبشارزن و بهترین دریافت‌کننده به ترتیب به بازیکنان کشورهای چین (2 عنوان اول)‌ و پاکستان رسید.     

بهمن رسولی‌