مدیریت صوری در تئاتر کودکان‌

پس از چند سال دوباره به تلویزیون برگشته‌اید. چه شد که مجموعه افسانه‌های ایرانی را کارگردانی کردید؟

سال گذشته وقتی شهریورماه متن این مجموعه به نویسندگی محمد رحمانیان را خواندم، کار مرا مجذوب خود کرد.

از ویژگی‌های تئاتر روایی هم در کارگردانی این مجموعه بهره گرفته‌اید؟

بله، برای مثال بازیگران مقابل دوربین، لباس شخصیت‌های حیوانی را می‌پوشند و ابتدای هر قسمت تاکید می‌شود که آنچه به نمایش درمی‌آید، افسانه و قصه است. این تمهیدها از این روی اندیشیده و به کار گرفته شده است که به تماشاگرانمان  که کودک و نوجوان هستند  بگوییم ما داریم برای آنها بازی می‌کنیم و در حال روایت قصه‌ای هستیم.

چندی پیش در جشنواره تئاتر عروسکی، نمایش «صدای یک دست» را اجرا کردید. آیا این کار اجرای عمومی هم خواهد داشت؟

اگر مرکز هنرهای نمایشی حمایت کند، ما بسیار مایل هستیم که اجرای عمومی داشته باشیم. برای این نمایش حدود 4 ماه درگیر کار بودم و درست نیست که با 2 اجرا در جشنواره، پرونده آن بسته شود.

دفتر تئاتر عروسکی از اجرای این نمایش حمایت نمی‌کند؟

سال گذشته نمایشنامه این کار را به دفتر تئاتر عروسکی ارائه کردم که نپذیرفتند و از تولید آن حمایت نکردند. نمی‌دانم معیار آنها برای حمایت از آثار نمایشی چیست.

چندی پیش گفتید که کار در تئاتر کودک و نوجوان هر روز سخت‌تر می‌شود، در این باره توضیح دهید.

در این حوزه، مدیریت صوری است و به معنای واقعی وجود ندارد. نه امکاناتی در اختیار گروه قرار می‌گیرد و نه بودجه درخوری تامین می‌شود. از سوی دیگر تعهد کاری اعضای گروه‌ها و بویژه بازیگران هم هر روز کمتر می‌شود.

منظورتان از تعهد کاری چیست؟

در حال حاضر بازیگران برای تئاتر و بویژه تئاتر کودک وقت نمی‌گذارند؛ البته شاید آنها حق دارند و دستمزدها در برابر وقتی که صرف تمرین و اجرا می‌کنند، پاسخگو نیست. برای مثال در نمایش «خوب و عزیز ایران زیبا» که پارسال روی صحنه بردم، 3 ماه اسیر جابه‌جایی و تعویض‌های مدام بازیگران گروه بودم. بازیگران چند روزی می‌آمدند و بعد کار را ترک می‌کردند. شرایط به گونه‌ای است که این روزها بسختی می‌توان گروهی را برای روی صحنه بردن نمایشی دور هم جمع کرد.

مهدی یاورمنش‌