برخورد نزدیک

می‌توانی این نقش را بازی کنی‌

برادلی کوپر، بازیگر جوان انگلیسی، پنجم ژانویه 1975 در شهر لندن به دنیا آمد و خیلی زود همراه خانواده‌اش به فیلادلفیا نقل‌مکان کرد. او بلافاصله پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه در سال 1997، راهی نیویورک شد تا در انستیتوی هنرهای زیبای این شهر در رشته بازیگری تحصیل کند.

کد خبر: ۱۹۶۲۸۹

انتقال از نقش‌های کمدی به یک نقش جدی خطرناک چگونه بود؟

احساس می‌کنم که این اتفاق باید می‌افتاد. بازیگر نباید در یک نوع نقش کلیشه شود، آن هم در ابتدای کار حرفه‌ای‌اش. ما کمدین‌های خیلی خوبی داریم که در کارشان استاد هستند. ولی آنها هم پس از چند سال کار و فعالیت در این زمینه به چنین مرحله‌ای رسیده‌اند. من خودم فیلم‌های کمدی را خیلی دوست دارم، ولی نمی‌خواهم صرفا به عنوان یک بازیگر کمدی شناخته شوم. دوست دارم در انواع و اقسام نقش‌ها بازی کنم. وقتی «قطار نیمه‌شب» به من پیشنهاد شد، احساس کردم فرصت تازه‌ای در اختیارم قرار داده شده که باید توانایی‌هایم را عرضه کنم. در آینده هم می‌‌خواهم نقش‌ها و سبک‌های تازه را تجربه کنم، زیرا این فیلم تجربه خیلی خوبی برایم‌‌بود.

در مورد نوع و نحوه بازی هم توضیحات زیادی به شما می‌داد؟

خیر، او فضای کلی صحنه را برایم تشریح می‌کرد و من براساس داده‌های او و حس خودم نقش را بازی می‌کردم.

کل فیلم روی دوش شما استوار است و باید به تنهایی در صحنه‌های زیادی بازی می‌کردید. این نکته کارتان را دشوار نمی‌کرد؟

خب،‌ چرا. فیلم در خیلی قسمت‌ها مثل یک تک‌گویی تک نفره بود. من بودم و یک قطار خالی و شبحی که از این سو به آن سو می‌رفت. این مساله باعث می‌شود تا توجه تماشاچی کاملا به من و بازی‌ام معطوف شود و همین کار مرا سخت می‌کرد. ولی در عین حال، امکان آن را فراهم می‌کرد که بازی‌ام را در معرض دید و قضاوت تماشاچی بگذارم.

سبک کار کدام بازیگر را بیشتر می‌پسندید؟

اعتقاد دارم دانیل دی لوئیس بهترین و بزرگترین بازیگر دنیاست. بازی‌اش در «خون به پا خواهد شد» را دیدید؟
معرکه است و معرکه بازی می‌کند. در 20 سال اخیر مثل او بازیگری اینقدر توانا و قدر نداشته‌ایم.

پدرتان ایرلندی و مادرتان ایتالیایی است. آیا خودتان را بازیگری بین‌المللی می‌دانید که وابسته به کشور خاصی نیست؟

زبان سینما زبانی عمومی است که ملیت برنمی‌دارد. من در وهله اول خودم را بازیگری اروپایی می‌دانم تا این که بخواهم بگویم انگلیسی‌تبار هستم.

جالب است که رسانه‌ها از فعالیت‌های اجتماعی‌تان زیاد صحبت می‌کنند.

همیشه دلم می‌خواست آدم باثمری باشم و به درد جامعه‌ام بخورم. سینما حکم یک جادو را دارد، ولی در عالم واقعیت ما با مسائل و مشکلات زیادی در سطح جامعه روبه‌رو هستیم. وظیفه یک هنرمند این است که نسبت به آنها حساس بوده و در حل آنها مشارکت داشته باشد.